با ريشه چه مي‌کنيد؟

گيرم که بر سر اين باغ بنشسته در کمين پرنده‌ايد
پرواز را علامت ممنوع ميزنيد

با جوجه هاي نشسته در آشيان چه مي کنيد؟

گيرم که مي‌کشيد
گيرم که مي‌بريد
گيرم که مي‌زنيد

با رويش ناگزير جوانه چه مي‌کنيد؟

خسرو گلسرخی

باز هم فيلتر و باز هم رويش جوانه ای نو …

http://www.leisuremind7.wordpress.com/</a

با ريشه چه مي‌کنيد؟

گيرم که بر سر اين باغ بنشسته در کمين پرنده‌ايد
پرواز را علامت ممنوع ميزنيد

با جوجه هاي نشسته در آشيان چه مي کنيد؟

گيرم که مي‌کشيد
گيرم که مي‌بريد
گيرم که مي‌زنيد

با رويش ناگزير جوانه چه مي‌کنيد؟

خسرو گلسرخی

باز هم فيلتر و باز هم رويش جوانه ای نو …

http://www.leisuremind6.wordpress.com/

با ريشه چه مي‌کنيد؟

گيرم که بر سر اين باغ بنشسته در کمين پرنده‌ايد
پرواز را علامت ممنوع ميزنيد

با جوجه هاي نشسته در آشيان چه مي کنيد؟

گيرم که مي‌کشيد
گيرم که مي‌بريد
گيرم که مي‌زنيد

با رويش ناگزير جوانه چه مي‌کنيد؟

خسرو گلسرخی

باز هم فيلتر و باز هم رويش جوانه ای نو …

http://www.leisuremind5.wordpress.com/

http://leisuremind3.wordpress.com/
به اميد آزادی. V

موسوی در این گفت و گو همچنان بر پایبندی به قانون اساسی به عنوان نقطه اشتراک حداقلی اعضای جنبش سبز تاکید کرده و معتقد است:گرچه در ۱۳ آبان علیه مردم لشگر کشی کردند اما ؛مردم توجه کنند که هرچه در مقابل آنها خشونت کنند آنها نباید اسیر خشونت و احساسات شوند. برای ما حفظ عقلانیت و خونسردی و حفظ و پایبندی به اصول و شجاعت ابراز عقاید در جامعه ضروری است؛ متن كامل سخنان رئيس جمهور :

××۱۳آبان امسال مردم با برخورد های خشن  و بی سابقه نیروهای نظامی و انتظامی مواجه شدند وحجم نیروهایی که برای مقابله با تظاهرات مردم به کار گرفته شد بسیار عظیم بود به نظر شما چه نتیجه ای را از این اقدام می خواستند بگیرند؟ آیا به آن نتیجه رسیدند؟  کلا ۱۳ آبان امسال را چطور ارزیابی می کنید؟ و چه نتایجی حاصل شد؟

۱۳آبان امسال  با نحوه شرکت مردم درخیابان ها وحضور در صحنه به یک خاطره بزرگ برای مردم ما تبدیل شد. در اوایل انقلاب مراسم و روزهای گوناگونی داشتیم. به تدریج به دلیل تکرار زیاد ‏‎ٌعدم نوآوری  دور شدن از مبدا و منبع چه بسا انگیزه هایی که برای آن روزها و مراسم بود دور شدیم و فراموش کردیم چه  فضایی در کشور حاکم بوده و ارزشهای بنیادی که منجر به این مراسم و اتفاقات می شد را از یاد بردیم.

××بعد ازانتخابات روزهای تاریخی انقلاب باز تعریف و باز تفسیر شدند

جریانات رخ داده در انتخابات و پس از آن منجر یه این شد که تک تک این روزها چه آنها که تاریخی هستند و چه آنها که متعلق به تاریخ انقلاب اسلامی هستند نماد جدید پیدا کرده دوباره باز تعریف و باز تفسیر شوند که بسیار مهم است.

۱۳ آبان یاد آور سه حادثه بود که در بیانیه گفته شد. مهمترین آن اشغال لانه جاسوسی و گرفتن سفارت خانه آمریکا توسط دانشجویان خط امام بود. دلایل آن هم روشن است. مساله کودتای ۲۸ مرداد و نوع فعالیت های آمریکا در حمایت از رژیم شاه سرکوب و کشتن مردم و غارت اقتصادی کشور که در یک نمونه آن خرید وسیع اسلحه در آن زمان بود . موضوع دیگر حضور چند ده هزار مستشار آمریکایی در کشورما که به ایران بعنوان بخشی از خاک آمریکا نگاه می کردند و هر کار که می خواستند انجام می دادند.

××مردم ما مخالف دخالت بیگانگان در سرنوشتشان هستند

من به ذهنم می آید اگر به جای آمریکا انگلیس یا روسیه بود هم این اتفاق بر ضد روسیه و انگلیس رخ می داد.مردم ما مخالف دخالت بیگانگان در سرنوشتشان هستند. تسخیر سفارت آمریکا واکنشی نسبت به این مساله بود.بخصوص بعد از بردن شاه به آمریکا و پس از آن جنایاتی که مرتکب شده بود.مردم احساس عصبانیت و نارضایتی کرده و سفارت را گرفتند.توجه به ریشه های تاریخی این روز(۱۳ آبان) در طول سالیان گذشته کمی تضعیف گردید.

من برداشتم این است که درست است در این مدت با آمریکا قطع رابطه داشتیم و شاید دیگر فعالیت آمریکا جلوی چشم و ذهن جوانان نبود اما مردم ما همچنان به بنیاد ها توجه دارند.دوست دارند که کشورشان مستقل باشد و بیگانگان حضور نداشته باشند.برای همین وجه مشترک وذهنیت همه مردم که  در ۱۳ آبان به خیابان آمدند به این مساله بر می گشت.

××۱۳ آبان در خیابان علیه مردم لشکر کشی کردند

متاسفانه دخالت هایی در این قضبه (راهپیمایی ۱۳ آبان) صورت گرفت. جدا کردن مردم از یکدیگرو اعمال محدودیت برای راه سبز و جنبش سبز وضعیت تازه ای را بوجود آورد.

در درجه اول آنچه که در خیابان ها دیده شد یک لشکر کشی عظیم علیه مردم بود.من در طول تاریخ انقلاب چنین صحنه ای را ندیده بودم که این همه نیرو در جاهای حساس چیده باشند.

صبح ۱۳ آبان که از خانه به سمت فرهنگستان بیرون آمدم شاهد یک آرابش نیروی  بسیار متراکم روبروی دانشگاه تهران و همه خیابان های منتهی به خیابان آیت الله طالقانی و نقاط مرکزی شهر بودم.

همان لحظه که مردم هنوز جمع نشده بودند وآن اتفاقات نیفتاده بود به ذهنم رسید که اگر امروز یک نفر هم به خیابان نیاید این یک پیروزی برای راه سبز امید است.(آوردن آن همه نیرو) نشان می دهد چه خوفی از آن دارند و جنبش سبز چه عظمتی در خود دارد.

×× کشوری که به نام اسلام اداره می شود نباید با ترساندن مردم مسیر را طی کند

اگر واقع بینانه نگاه کنیم نباید نظام از این مساله بترسد. مسیردر کشوری که به نام اسلام اداره می شود ویک انقلاب بزرگ را از سر گذرانده نباید از این راه باشد که با ترساندن مردم کشور را اداره کند.

انقلاب اسلامی اتفاق افتاد که به مردم شهامت بدهد. مردم در انقلاب اسلامی از زمین سربرداشتند وچشم در چشم جهانیان دوختند. در خودشان شهامت را کشف کردند. این شهامت بود که به ما قدرت داد در ۸ سال دفاع مقدس مقابل همه نیروها بایستیم و با دادن شهدای بسیار یک میلیمتر از خاک کشور را واگذار نکنیم. در طول انقلاب سرمایه بزرگتر از این نداریم.

اولین برداشت از آن آرایش نیرو در ۱۳ آبان این است که مفهومی جز ایجاد ترس نمی تواند داشته باشد و سرمایه  بزرگ (شهامت مردم)مورد تهدید و هدف قرار دادند. درحالیکه اگربخواهیم یک ملت و کشور سرفراز و پیشرفته داشته باشیم باید بر این مساله (شهامت)تاکید کنیم و بایستیم. این همان چیزی است که در ۱۳ آبان مورد هدف قرار گرفت.

اما اگر بپرسیم آیا این هدف برای آنها حاصل شد؟ به نظر من حاصل نشد.

×× عصبانیت موجب فراتر رفتن بعضی ها از شعار اصولی می شود

حضور گسترده نیروها و بعد آن ضرب و شتم ها که در تصاویر و سایت ها منتشر شد و شاهد های بی شمار داشت مردم را اذیت کرد. به مردم خسارت وارد کردند اما مردم نترسیدند. شما اگر صحنه خیابان ها را ببینید مردم را کتک می زنند اما مردم فرار نمی کنند بلکه می روند آن طرف خیابان شعار خود را می دهند.

نتیجه بعدی این نوع برخوردها (برخورد خشن)این است که عصبانیت موجب فراتر رفتن بعضی ها از شعار اصولی می شود که راه سبز بر آن تاکید داشته است. پایبندی بر قانون اساسی و اجرای همه اصول قانون اساسی بدون دخالت واعمال سلیقه  در کشور است که باید به آن توجه داشت.

برای ما حفظ عقلانیت و خونسردی و حفظ و پایبندی به اصول و شجاعت در جامعه ضروری است.

اگر بخواهیم اجماع قابل توجهی برای تغییر مطلوب در کشور به سمت اهداف خوبی که تعریف شده را بین خود حفظ کنیم و پایبندی خود را به این مساله نشان دهیم باید این حداقل( پایبندی به قانون اساسی ) را حفظ کنیم و بسیار ضروری است که بگوییم ما پایبند به قانون اساسی هستیم.

مردم توجه کنند که هرچه در مقابل آنها خشونت کنند آنها نباید اسیر خشونت و احساسات شوند.برای ما حفظ عقلانیت و خونسردی و حفظ و پایبندی به اصول و شجاعت ابراز عقاید در جامعه ضروری است.

انقلاب شده که شجاعت  داشته باشیم و آزادی را بخواهیم

انقلاب شده که ما به اصول پایبندی داشته باشیم.انقلاب شده که ما شجاعت داشته باشیم و آزادی را بعنوان یک اصل و خواسته فطری انسان دائم بخواهیم.ما نمی توانیم از این اصول برگردیم و هر هزینه ای که لازم باشد تن می دهیم و تحمل می کنیم.

خواست همه مردم کشور است که راه(جنبش سبز) مسالمت آمیز و از مسیر غیرخشونت آمیزباشد

از نظر روش هم با مردم به اجماع رسیده ایم و این خواست همه مردم کشور است که راه(جنبش سبز) مسالمت آمیز و از مسیر غیر خشونت آمیز باشد.باید این اجماع را حفظ کنیم  و در این راه خداوند کمک خواهد کرد.

××طرح هدفمند کردن یارانه ها اکنون در کشور مطرح است و بحث مخالفت و موافقت ها زیاد بوده است.نگرانی هایی هم بین کارشناسان وجود دارد با توجه به تجربیات اجرایی که شما داشته اید نظرتان در مورد نتایج این طرح چیست؟

طرح هدفمندسازی یارانه ها اسم مثبتی دارد.در این اصطلاحی که به کار می برند تایید می کنند که پرداخت یارانه ها اجتناب ناپذیر است و از سوی دیگر می گویند که می خواهیم یارانه ها را هدفمند کنیم.اما در برخی استدلال ها که برای یارانه شده و ما را به بیراهه می برد این است که برخی به گونه ای حرف می زنند که گویی یارانه مضر و زشت است در حالیکه اینگونه نیست.

در همه اقتصادهای جهان یارانه پرداخت می شود.اصل اما این است که چگونه یارانه داده شود که بهترین حاصل را برای کشور داشته باشد.برخی از کشورهای پیشرفته پرداخت یارانه را به شکل وسیع در اقتصاد خود دارند.ما هم از این مساله جدا نیستیم.

باید به کسانیکه استدلال می کنند یارانه کلا بد است و باید حذف شود گفت که اشتباه می کنند.

هدفمند کردن یارانه ها بیش از آنکه حذف یارانه ها باشد افزایش قیمت برخی از کالاهای مورد نیاز مردم است

مشکل هدفمند کردن یارانه ها در محتوای خود لایحه ای است که به مجلس داده شد.این لایحه درواقع بیش از آنکه حذف یارانه ها باشد افزایش قیمت برخی از کالاهای مورد نیاز مردم است.

زمانیکه ما نفت فراوان داریم و به خاطر آن امتیازات نسبی در کشور بدست می آوریم (در اینجا بحث قیمت وفروش ارزان و گران آن مطرح نیست) به دلیل آنکه نفتی که دولت می فروشد با قیمت بین المللی متفاوت است نباید به این اختلاف قیمت  به چشم یارانه نگاه کند.این دید اشتباه است.این اختلاف قیمت در کالاهای داخلی هم وجود دارد.

اگر با این منطق به مساله هدفمند کردن یارانه ها نگاه کنیم باید به این سمت میل کنیم که پیوند ارگانیک بین اقتصاد داخلی و اقتصاد جهانی  ایجاد کنیم.در چنین حالتی انتظار است اگر قیمت حامل های انرژی  برخی کالاها و خدمات را افزایش دهیم آیا  بقیه بخش های اقتصاد خود را متاثر از اقتصاد بین الملل و قیمت جهانی می کنیم؟

آیا حاضر هستیم حقوق کارگران را بر اساس قیمت بین المللی پرداخت کنیم؟

می توان این سوال را مطرح کرد که آیا حاضر هستیم  اتومبیل تولید داخل را به قیمت خارج بفروشیم یا حقوق کارگران را بر اساس قیمت بین المللی پرداخت کنیم و میانگین قیمت های داخل را بر این اساس تنظیم کنیم.

نمی توان از یک طرف اقتصاد کشور را متاثر از قیمت بین المللی و قیمت نفت خلیج فارس کنیم و از طرف دیگر این فاصله در بخش های دیگر را حفظ کنیم.به طور مثال تورم ۲۵ درصدی در سال گذشته به معنای از دست دادن یک چهارم  قدرت خرید مردم بود.خوب ببینیم میانگین تورم در جهان و کشورهایی که از نظر اقتصادی موفق بودند چگومه بوده است؟

دولت می تواند از این زاویه به مسایل نگاه کند که بیشتر خدمات و کالاهایی که به مردم ارائه می دهد یا حقوقی که به مردم داده می شود و تنظیم کالای اقتصادی مردم هیچ تناسبی با وضعیت بیرون از کشور ندارد.به همین دلیل بالا بردن یکباره قیمت ها و حدف یارانه در مقابل پرداخت ۱۰ یا ۲۰ هزار تومان برای هر فرد اشتباه بزرگی است که انجام می دهیم .

با اجرای لایحه هدقمند سازی یارانه ها ذائقه مردم تلخ خواهد شد

یقینا  این اقدام  اثرش را بر زندگی مردم خواهد گذاشت و ذائقه مردم تلخ خواهد شد و ممکن است شاهد مشکلات اساسی امنیتی اجتماعی و اقتصادی در کشور در سطح روستاها مردم مستضعف جامعه و در سطح تولید باشیم.
در همین رابطه من به یاد دارم که در اوایل انقلاب زمانیکه بحث قیمت پایین نفت در داخل کشور مطرح می شد معتقد بودیم از این اختیار نسبی برای ایجاد رقابت قوی در سطح جهان و اقتصاد خود استفاده کنیم.نمی خواهم بگویم هیچ نوع سیاست تعدیل یا سیاست در جهت تنظیم یارانه ها و اقتصاد نداشته باشیم اما همه این ها می تواند به صورت یک بسته سیاستی و از هم جدا نباشد.

زمانیکه قیمت حامل انرژی در کشور را بالا ببریم اثرش را در زندگی و سفره های عادی مردم خواهد گذاشت که باید تاثیر آن بر  آموزش هزینه بهداشت و درمان و… را ارزیابی کرد.

اکنون باید دید آیا مقدمات لازم برای اینکه از این سیاست ها تاثیر کمتر ببینیم تدارک دیده ایم؟یا صرفا با پخش پول و در آمد ناشی از این سیاست ها چشم دوخته ایم. در این صورت نمی توان بر مشکلات غلبه کرد.نرخ تورم بالا فایده این برنامه ها را از بین می برد و ما را با وضعیت خطرناکی مواجه می کند.

دولت حالت بی طرف و نگاه جامع به منافع کلی کشور ندارند

آنچه که بنده را نگران می کند نبود یک برنامه جامع همراه با نظارت دقیق مجلس است.دولت تلاش بسیار کرده که در آمد ناشی از بالا بردن قیمت حامل های انرژی را (من این  اسم را به جای هدفمند سازی یارانه به کار می برم) به صورت کلی و در یک سر فصل کلی در اختیار بگیرد.احساس می کنم این مساله منجر به آشفتگی و فساد گسترده در جامعه خواهد شد.

به دلیل اختلافات سیاسی و سلیقه ای  مردم را با مشکلات بسیار مواجه کرده اند

در حال حاضر مشاهده می کنیم دولت و کسانیکه در اجرا هستند حالت بی طرف و نگاه جامع به منافع کلی کشور ندارند.گاهی اختلاف مجری با یک دستگاه دیگر که نظر دولت را ندارد  منجر به انجام ندادن کار می شود.نمونه آن مترو است.مترو جز، ضرورت های اصلی برای رفت و آمد است.با افزایش قیمت بنزین وسایل رفت و آمد عمومی مانند مترو را تقویت کند اما به دلیل اختلافات سیاسی و اختلافات سلیقه ای شاهد هستیم چند سال را از دست داده ایم و مردم را با مشکلات بسیار مواجه کرده اند.

برای اجرای طرح هدفمند سازی یارانه ها کافی است دولت با یک بخش خوب و با یک بخش بد باشد.به یک قسمت پول می دهد و به قسمت دیگر نمی دهد.

ضرورت برنامه ریزی در کشور این است که سلایق شخصی افراد را که گاهی به صورت اغراق آمیز وجود دارد کنترل شود.از اولین ضرورت ها و وظابف برای تشکیل مجالس در دوران مشروطیت تا به امروز این بوده که کنترل و ضابطه مند کردن هزینه و در آمد دولت را نظارت کند. در جمهوری اسلامی و قانون اساسی نیز بیش از گدشته به این نقش مجلس توجه شد.

اکنون اگر این بودجه(در آمد حاصل از حذف یارانه ها و افزایش قیمت حامل های انرژی )از نظارت دقیق مجلس خارج بماند نتیجه حاکم شدن سلیقه شخصی  و ریخته و پاش فراوان است.

مردم اطلاعی از اینکه ۳۰۰ میلیارد دلار در آمد نفت در ۴ سال دولت نهم چطور و کجا هزینه شد و نتایج آن چه بود؟ندارند

هنوز مردم در جریان حساب ذخیره ارزی و نحوه خرج کرد آن نیستند.اینکه چطور از حساب ذخیره هزینه شده شفاف نبوده و مردم اطلاعی از اینکه ۳۰۰ میلیارد دلار در آمد نفت در ۴ سال دولت نهم چطور و کجا هزینه شد و نتایج آن چه بود؟ندارند.این مسایل هنوز برای مردم جای سوال است و یا اینکه دولت موظف بوده طبق برتامه چهارم قیمت ها را در هر سال به صورت متوازن افزایش دهد و تمهیداتی بیندیشد که افزایش قیمت ها بر زندگی مردم اثر گذار نباشد.

این اقدامات انجام نشده و یک باره این طرح را به میان کشسده اند.

به لایحه هدفمند سازی یارانه ها بد بین هستم

بنده کلا به این لایحه بد بین هستم. البته برای کمتر شدن هزینه های مردم فکر می کنم مجلس با مقاومت باید حداقل نظارت خود بر هزینه ها را تثبیت کند تا اینکه از این بودجه برای عامه پروری یا تزریق پول در یک بخش ویژه مواجه نشویم. این مساله مهمی است که مردم و دست اندرکاران  که در مجلس هستند یاید نسبت به آن حساس باشند که این مساله کوچکی نیست.

نسخه با کیفیت مناسب در یوتیوب را در اینجا ببینید.

فایل صوتی مصاحبه (۵ مگا بایت) را می توانید از اینجا دانلود کنید.
فایل مناسب موبایل و انتقال از طریق بلوتوث (۱۰ مگابایت) را از اینجا دانلود کنید

«مسکو» همچنان از موضع بالا و متکبرانه، سياست‌های ويژه‌ی خود را در عرصه‌های مختلف، با «تهران» پی‌می‌گيرد. مقامات جمهوری اسلامی نيز، بی‌توجه به خلف وعده‌ها و «بازی»های مقامات کرملين، می‌کوشند اين همسايه‌ی شمالی و مهم‌ترين دولت همراه با تهران را برای روزهای سخت‌تر، حفظ کنند. قابل توجه آن‌که خط مشی جمهوری اسلامی در قبال روسيه با وجود عدم اقبال عمومی به روس‌ها پيگيری می‌شود و ادامه می‌يابد.
چندی پيش، نتايج قابل تامل چند نظرسنجی در اختيار علاقه‌مندان قرار گرفت. اين نظرسنجی در سه نوبت توسط خبرگزاری روسی ريانووستی و در بخش فارسی آن که مخاطبانش عمدتاً ايرانی هستند، انجام شده است. هرچند نتايج نظرسنجی مزبور را بايد به اجمال مورد توجه قرار داد، ولی اين داده‌ها به‌مثابه‌ی «مشت نمونه‌ی خروار» تامل‌برانگيزاند.
در نظرسنجی‌ای که در نيمه‌ی نخست شهريورماه ۸۸ انجام شده، بيش از ۸۸ درصد مخاطبان در پاسخ به اين پرسش که « آيا شما روسيه را در رويدادهای اخير ايران دخيل می دانيد؟»، گزينه‌ی «بله» را انتخاب کرده‌اند. ۳/۹ درصد پاسخ منفی داده‌اند و ۵/۲ درصد گفته‌اند که «نمی‌توانم پاسخ مشخصی بدهم». قابل اشاره آن‌که ۳۶۴۲ نفر در اين نظرسنجی شرکت کرده بودند. (۳۱/۸/۲۰۰۹).
در نظرسنجی ديگری که همين خبرگزاری روسی (ريانووستی) انجام داده، در پاسخ به اين پرسش که « نظر شما در مورد چهره روسيه چيست؟» ، ۹۳ درصد گزينه‌ی «بد»، و الباقی گزينه‌های «خوب» و «نظری ندارم» را انتخاب کرده‌اند. اين نظرسنجی در انتهای مهرماه گذشته و با مشارکت ۲۰۵۵ نفر انجام شده است (۱۹/۱۰/۲۰۰۹).
مستقل از حوادث پس از انتخابات، نتايج اين نظرسنجی و آنچه در تجمعات اعتراضی روز قدس و ۱۳ آبان ابراز شد، آشکارا نشانگر افزايش بی‌اعتمادی و نارضايتی ايرانيان به دولت روسيه است.
مسئولان ارشد دستگاه ديپلماسی و سياست‌گذاران نظام در حالی در سال‌های اخير بسط و تعميق مناسبات تهران _مسکو را در دستور کار خود قرار داده‌اند که تجربيات و خاطرات تلخ و ناگوار مردم ايران را از روس‌ها، از گذشته‌ تاکنون، به کنار می‌نهند. اين تجربيات و خاطرات تلخ و ناگوار در مروری اجمالی از دوران صفويه تاکنون، چنين‌‌اند:
چالش دو کشور ايران و روسيه در دوره شاه عباس دوم به‌دنبال دستبردها و شبيخون‌های قزاق‌های روس در مرزهای ايران. بعدتر،و در دوران سلطنت محمود افغان در سال ۱۱۰۲ حمله‌ و تجاوز سپاهيان پتر کبير به ايران و اشغال بخش‌هايی از از کشورمان.
حافظه تاريخی ايرانيان به‌ويژه از زمان روی کارآمدن سلسله قاجار تصوری مثبت از روابط کشورمان با روسيه ندارد؛ خاطرات تلخی از سلطه‌ی استعماری و تلاشی که سياستمداران روسی برای دست‌اندازی هر چه بيشتر بر منابع اقتصادی ايران به‌کار بستند در ذهن جامعه ايرانی باقی مانده است.
در طول قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم، روسيه با تمام امکانات خود تلاش می‌کرد با حفظ برتری اقتصادی، نفوذ سياسی خود را نيز در ايران گسترش دهد تا به قلب تجارت و ثروت عظيم خليج‌فارس و اقيانوس هند دست يابد و سيطره‌ی خود را در منطقه‌ی قفقاز تثبيت نمايد. سلسله جنگ‌های ايران و روسيه (از ۱۱۷۵ تا ۱۲۰۰ هجری شمسی، در چند نوبت و مرحله و منطقه) در دوره‌ی فتحعلی‌شاه قاجار که منجر به تحميل عهدنامه‌های گلستان (۱۱۸۵ه.ش) و ترکمانچای (۱۲۰۰ ه.ش) به ايران و از دست دادن بخش قابل توجهی از کشور شد، بزرگترين ضربه نظامی، اقتصادی و سياسی را در قرن نوزدهم بر استقلال و تماميت ارضی و وجهه بين‌المللی ايران وارد کرد.
ضربه‌های ناشی از اين دو قرارداد بر استقلال ايران، فرصت لازم را برای سوءاستفاده انگلستان نيز فراهم ساخت. تحميل قراردادهای گلستان و ترکمانچای توسط روسيه و قرارداد ۱۸۵۷ پاريس توسط انگليس به ايران، عملاً دولتهای روسيه و انگليس را به حاکمان بلامنازع در سرنوشت سياسی و اقتصادی ايران تبديل کرد. در نيمه دوم قرن نوزدهم، انگليس و روسيه برای کسب امتيازات بيشتر از شاه قاجار با يکديگر رقابت داشتند. در پايان قرن نوزدهم، سلطه‌ی روس‌ها بيش ‌از پيش گرديد؛ آنها نه‌تنها با تصرف اراضی ايران و ضميمه‌ساختن آن به خاک خود، مرزهايشان را گسترش می‌دادند، بلکه شاه ايران را با دادن وام‌های سنگين، در عمل به خود وابسته می‌کردند.
از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسيه، سياست خارجی اين کشور، دوران جديدی را تجربه کرد. اما با وجود اين، مناسبات با ايران، دچار افت و خيزهای خاص خود بود. روابط ايران و اتحاد جماهير شوروی در دوران پهلوی اول و دوم نيز، به‌تدريج ذيل مناسبات سياسی _نظامی تهران با غرب تعريف شد.
در مواجهه با انقلاب ۵۷، سياستمداران شوروی موضعی محتاطانه در قبال پيروزی جنبش مردمی و اسلامی ايران برگزيدند. تهاجم نظامی ارتش شوروی به افغانستان، واکنش تند رهبر فقير جمهوری اسلامی به اين تجاوز، و بازداشت سران حزب توده و برخوردهای قضايی _امنيتی با اين حزب، روابط تهران_مسکو را کم‌رنگ‌تر و سردتر از پيش ساخت. حمايت آشکار شوروی از عراق و رژيم بعثی در تجاوز به ايران، از ديگر خاطرات تلخ در خاطره‌ی ايرانيان است. گو اين‌که حمايت کرملين از بغداد، زير سايه‌ی فضای ضدآمريکايی در ايران و تبليغات رسمی عليه غرب، به‌حاشيه رفت. در همين مقطع و هنگامه بود که مسکو، کارشناسان خود را به بهانه‌ی عدم امنيت ناشی از جنگ شهرها در بهمن ۱۳۶۴ از ايران خارج کرد. در اقدامی ديگر در جريان رای‌گيری در مورد قطعنامه ۵۹۸ ، اتحاد جماهير شوروی با رای مثبت خود به ديگراعضای شورای امنيت پيوست.
مرتضی کاظميان

روابط تهران_مسکو از انتهای دهه‌ی ۸۰ ميلادی و در پی پيام‌های متقابل گورباچف و آيت‌الله خمينی، وارد فاز جديدی شد و روند رو به گسترشی را در روابط سياسی، اقتصادی، و نظامی_امنيتی کليد زد. با وجود اين _و به‌رغم فاصله گرفتن تهران از غرب و به‌ويژه آمريکا_ مسکو سياست‌های «يک بام و دو هوا»ی خود را در قبال ايران ادامه داده است. از سويی خود را همراه و همسايه‌ی مشفق ايرانيان معرفی می‌کند، و از سويی ديگر، هر کجا که منافع‌اش اقتضا کند، جانب کشورهای رقيب ايران و حتی غرب را می‌گيرد و جمهوری اسلامی را به‌خود وامی‌نهد. رفتار روسيه در گفت‌وگوهای کشورهای حاشيه‌ی دريای خزر، يک شاهد مهم در اين سال‌هاست. بحث به تعويق افتادن مکرر راه‌اندازی نيروگاه اتمی بوشهر و اين روزها، تاخير در تحويل سامانه موشکی اس-۳۰۰ نيز به‌‌قدر لازم شهره شده است.
مناسبات و روابط نزديک تهران_مسکو، و رفتار غريب و بی‌تعهدی‌ها و بداخلاقی‌های روس‌ها، چنان از نظر شهروندان آگاه ايران مورد نقد و انتقاد قرار گرفته است که خود را به‌گونه‌ای محسوس در نتايج دو نظرسنجی که در ابتدای يادداشت به آنها اشاره شد، متبلور می‌سازد و بازتاب می‌دهد. آنان از يک‌سو می‌کوشند جمهوری اسلامی را از منظر پايگاهی در برابر بسط نفوذ غرب (و ايالات متحده) در منطقه برای خود حفظ و تقويت کنند، و از سوی ديگر، منافع اقتصادی و مناسبات تجاری و تعاملات امنيتی کلان خود را با جهان غرب، پيوسته در ياد دارند و برای تامين آن، حاضر به هر زد و بند و معامله‌ای نشان می‌دهند. نکته‌ای مهم که متاسفانه در چشم مسئولان ارشد ديپلماسی جمهوری اسلامی، چندان برجسته نمی‌نمايد.
در اين ميان، آشکار است که «سبزها» آزادی و دموکراسی و استقلال را هم‌زمان می‌خواهند و اين سه را در کنار روابط پاياپای با ديگر دولت‌ها و توام با احترام و اعتماد متقابل و نيز از دل گفت‌وگوهای شفاف و مبتنی بر منافع دو طرف (برد_برد) می‌خواهند و می‌جويند؛ و نه شکل يافتن مناسباتی که حقوق اساسی ملت‌ها را ناديده بيانگارد، منافع حکومت‌ها را در صدر بنشاند، و به‌گونه‌ای غيرشفاف و سودجويانه، منافع ديرپای ملت‌ها و مناسبات احترام‌آميز را به منافع کوتاه‌مدت و بداخلاقی‌های غيرقابل اغماض، سوق دهد. بلند شدن صدای «مرگ بر روسيه» در برابر شعارهايی که از تريبون‌های رسمی در نماز جمعه مشهور به امامت هاشمی رفسنجانی يا روز قدس و ۱۳ آبان بيان می‌شد، نه تنها برای صاحبان قدرت در تهران، که برای سياست‌مداران مسکو نيز بايد واجد معنا باشد.
«جنبش سبز» ، آزادی، دموکراسی، استقلال، تماميت ارضی و منافع ملی ايران را هم‌زمان می‌جويد.

همان‌گونه که در مقدمه بخش اوّل گفتم، [1] نگارش اين رساله را در نيمه دوّم شهريور 1388 آغاز کرده و در همان زمان به پايان بردم ولي منتشر نکردم. پيش‌تر مي‌خواستم آن را در دو بخش عرضه کنم ولي به دلايلي بر آن شدم که برخي مباحث مهم را زودتر در دسترس علاقمندان قرار دهم.

اينک دوّمين بخش از رساله با عنوان «پيشينه‌هاي رازآميز» منتشر مي‌شود. بخش سوّم، که بعداً منتشر خواهد شد، «ميراث ساسون‌ها» نام دارد و در آن پديده «نهان‌پيشه‌گي» و ريشه‌هاي تاريخي آن را معرفي خواهم کرد. از آن پس نيز مي‌کوشم اين بحث را ادامه دهم. ايضاح پديده «نهان‌پيشه‌گي» براي شناخت برخي معماها و ابهام‌هاي عجيب، که امروزه انهدام و فروپاشي جامعه ايراني را نشانه گرفته، اهميت بنيادين دارد.

شيراز

جمعه، 29 آبان1388

نقاشي «شيطان» در متون سده هشتم هجري قمري/ سده چهاردهم ميلادي (به علامت دستها توجه کنيد.)

به علامت دستها توجه کنيد

چهره حائری شيرازی ...

شيخ محمد صادق (محي‌الدين) حائري شيرازي اندکي پس از شهادت آيت‌الله سيد عبدالحسين دستغيب (20 آذر 1360)، از 10 دي 1360 تا اوائل بهمن 1387، حدود بيست و هفت سال، نماينده ولي فقيه در فارس و امام جمعه شيراز بود. او طي اين دوره طولاني در فارس اقتدار فراوان کسب کرد و تحت عنوان طرح «فلاحت در فراغت» بخش عمده اراضي مرغوب دولتي و حتي خصوصي و مراتع عشاير را در اطراف شيراز به قطعات کوچک تفکيک کرد و فروخت. [2]

حائري عجيب‌ترين و مرموزترين شخصيتي است که در زندگي ديده‌ام. مؤثرترين شخصيت بر زندگي من نيز بوده است؛ هم در نوجواني و آغاز فعاليت‌هاي سياسي، هم در آغاز پنجاهمين دهه عمرم که مرا، ناخواسته، به گردابي پرچالش پرتاب کرد که مي‌توانست به بهاي زندگي‌ام تمام شود.

در دو دهه اخير، زماني که در تهران اقامت داشتم، در سفرهايم به شيراز بارها در برابر ابراز علاقه او به خاندان‌هاي دهقان و قربان با ساده‌انديشي و صميميت واکنش نشان دادم و درباره پيوندهاي عميق بهائي- ماسوني اين دو خاندان گفتم. حتي براي اثبات مدعايم عکس نوجواني شوقي افندي با ميرزا عبدالحسين خان دهقان و برادر کوچکش، ميرزا عبدالعلي خان دهقان، را به شيراز بردم. اعتنا نمي‌کرد. در سفرهاي بعد همان سخنان تکرار مي‌شد. بارها مي‌گفت: «اين خانه [دفتر امام جمعه که خانه مصادره‌اي دکتر ذبيح قربان است] غصبي است و گفته‎ام اجاره آن را به وراث دکتر قربان بدهند.» اين را با افتخار مي‌گفت به عنوان نماد احتياط و پارسايي خود. زماني با حائري از شيراز با اتومبيل عازم قم بوديم. در ميانه راه، نزديک شهر آباده، در باغ فردي آباده‌اي به‌نام ايزدي توقف و استراحت کرد. حائري با اشتياق از ايزدي پرسيد: عکس حاج عليخان آباده‌اي را يافتي؟ او پاسخ مثبت داد. برايم عجيب بود. چرا امام جمعه شيراز بايد به عکس حاج عليخان آباده‌اي، کدخداي بهائي آباده و پدر دکتر ذبيح قربان، که به قساوت عليه مسلمانان آباده شهرت دارد، چنين علاقمند باشد؟ اين ايزدي آباده‌اي، که ربطي به ايزدي‌هاي شيراز (فرزندان بنان‌الملک) ندارد، پيش‌تر بهائي بوده. [3]

پرسش‌هايي است که براي‌شان پاسخي ندارم و هر گاه به آن‌ها فکر مي‌کنم احساس بيزاري و غبن وجودم را لبريز مي‌کند. احساس مي‌کنم در مقاطعي از زندگي بازيچه بازيگراني حرفه‌اي و فرقه‌ساز شده‌ام؛ مقاطعي که سمت و سوي زندگي‌ام را تغيير داد و برايم پيامدهاي بس سنگين داشت. از نوجواني، از حوالي سال 1348 که چهارده ساله بودم، با حائري شيرازي آشنايي يافتم و در طول اين سال‌هاي طولاني هماره به وي علاقمند بودم.

آن زمان نمي‌دانستم ولي امروز مي‌دانم که محي‌الدين حائري شيرازي به خاندان نمازي تعلق دارد و با خاندان خليلي خويشاوند است. حائري در مصاحبه با کيهان فرهنگي تبار خود را چنين بيان مي‌کند:

«پدر پدرم، آقا شيخ محمدطاهر، به کربلا هجرت کرده بود تا آنجا مجاور شود. [4] پدرم اسمش عبدالحسين و تک فرزند بود. ايشان در کربلا متولد شد و مادرش از طايفه نمازي‌هاي معروف‌اند که همه اهل خير و مدرسه‌سازي‌اند. بيمارستان نمازي شيراز هم مربوط به آن‎هاست. مادر مادر ما جدش از نواده‌هاي پسر نادر شاه و از سادات صفي‌الدين اردبيلي است.» [5]

در اين تبارنامه آشفته و مضحک، که کلات نادري را به خانقاه شيخ صفي‌الدين اردبيلي وصل مي‌کند،  از نياکان پدري نامي نيست. پيش از محمدطاهر را نمي‌شناسيم و نمي‌دانيم چرا نمازي‌هاي متمول، تجار سرشناسي که دامنه تجارت‌شان از شيراز تا بمبئي و هنگ‌کنگ و شانگهاي و لندن گسترده بود، به اين «آقا شيخ محمدطاهر مقيم کربلا» زن دادند؟ و نمي‌دانيم چرا محمدطاهر، پس از استقرار در شيراز، در قلب «محله کليميان» شيراز [6] خانه گرفت. در نوجواني، زماني که در دبيرستان نمازي درس مي‌خواندم، بارها براي ديدار شيخ محي‌الدين به اين خانه رفته بودم. خانه آباء و اجدادي‌شان بود؛ خانه‌اي قديمي ولي اعياني با زيرزمين بزرگ و سقف آينه‌کاري شده. به خانه بزرگان محله شبيه بود نه به خانه‌هاي معمولي. [7]

شيخ محي‌الدين حائري را از سال 1348 مي‌شناسم. انجمن مبارزه با بهائيت (حجتيه) مي‌خواست براي نوجوانان و جوانان، بدون ذکر نام اين انجمن، جلسه‌اي راه‌اندازي کند. مسجد متروکه شمشيرگرها را، که مجاور خانه علي‌محمد باب، بنيانگذار فرقه بابي، در محله شمشيرگرها بود، برگزيدند. اين مکان در اصل مسجد نبود. در گذشته خانه يک يهودي بود که ابتدا بابي‌ها، براي تردد مخفيانه به خانه باب، خريدند و سپس مسلمانان آن را به مسجد تبديل کردند. [8]

مهندس رجبعلي طاهري ماجراي راه‌اندازي جلسات مسجد شمشيرگرها را اين‌گونه شرح مي‌دهد:

«در آن شرايط در مسجد شمشيرگرها به کمک علي آيت اللهي و حاج خليل حق‌نگهدار و آقاي مجدي جلسه‌اي را چهارشنبه‌ها براي جوانان تشکيل داده بوديم و جلسه به گوينده‌اي روحاني نياز داشت… لذا با آقاي حائري صحبت کردم… آن موقع بيش‌تر در منزل بودند و اخوي بزرگ‌شان هم نگران بودند که ايشان اطلاعات زيادي دارند ولي بيش‌تر در منزل هستند. ما به آقاي حائري پيشنهاد کرديم که بيايند و در جلسات ما سخنراني کنند. يادم هست استخاره کردند و پذيرفتند و به مسجد شمشيرگرها آمدند…» [9]

شروع فعاليت‌هاي مسجد شمشيرگرها از سال 1348 است و من از گردانندگان اوّليه اين جلسات بودم. چهارشنبه شب‌ها تشکيل مي‌شد. پيش از شروع سخنراني شيخ محي‌الدين حائري، من و نوجوانان ديگر، برنامه اجرا مي‌کرديم. گاه، و نه کم، من سخنراني مي‌کردم و سخنانم سياسي بودم. به تأثير از مقالات سيد هادي خسروشاهي يا کتاب‌هاي سيد قطب و محمد قطب و مولانا ابوالکلام آزاد و اقبال لاهوري از عقب‌ماندگي مسلمين مي‌گفتم. شيفته امام خميني بودم. اين شروع فعاليت‌هاي سياسي من است. اکنون، چهل سال از آن زمان مي‌گذرد.

اوّلين بار به همراه حاج خليل حق‌نگهدار به مسجد شمشيرگرها رفتم. جواد مظفر و يکي دو تن از دوستان جواد نيز بودند. يادم است که با حق‌نگهدار درباره مولوي بحث مي‌کردند. حاج حق‌نگهدار به شدت مخالف مولانا بود. حق‌نگهدار معلم ديني ما و به همراه حاج مجدي و روزبه يکي از سه گرداننده اصلي انجمن حجتيه در فارس بود. حق‌نگهدار با نگاهي خريدار ساختمان مسجد را برانداز کرد و نظر ما را پرسيد. معلوم بود صاحب خانه است. سال‌ها بعد، در ديدار سه‌شنبه 30 تير 1383، حاج حق‌نگهدار به من گفت: «جلسات مسجد شمشيرگرها را ما به راه انداختيم. آقاي حائري را دعوت کرديم براي سخنراني در جلسات مسجد شمشيرگرها.» عين اين عبارات را در ديدار 3 مرداد 1383 براي حائري گفتم. تکذيب نکرد. بحث را به مسير ديگري برد. مهندس طاهري در مصاحبه فوق، خود و علي آيت‌اللهي و حاج خليل حق‌نگهدار و حاج مجدي را به عنوان بنيانگذاران جلسه مسجد شمشيرگرها معرفي کرده. اين مؤيد گفته حاج حق‌نگهدار به من است.

شيخ محي‌الدين حائري شيرازي از تأثيرات ژرف فردي به‌نام «…» بر خود نيز سخن گفته است:

«در شيراز خانمي بود که سرپرست خانم‌هاي مبلغ بود و به او دختر آقا مي‌گفتند. پسري داشت به‌نام… او چندين سال پشت سر هم معلم قرآن و شرعيات ما بود. کلاس او کلاس انس و الفت بود. او پايه‌گذار مبارزه با استکبار در ذهن ما بود. روش‌هاي مبارزه با استکبار پهلوي را همراه با رويدادهاي زندگي خودش براي ما تعريف مي‌کرد که خيلي سازنده بود. به او معتقد بوديم و او ما را نسبت به دين خوش‌بين مي‌کرد. بعدها که من امام جمعه شيراز شدم، در تلويزيون خم شدم و دست او را به نشانه ادب و قدرشناسي بوسيدم.» [10]

اين فرد پسرعموي «….» است. نياکان اين دو خاندان دو برادر يهودي بودند که به اسلام تشرف يافتند. يکي نام «…» را برگزيد و ديگري «…» شد. [11]

محي‌الدين حائري شيرازي شاگرد شيخ محمدعلي موحد بود. [12] اين شيخ در مدرسه آقا بابا خان شيراز درس مي‌داد و به سخت‌گيري شهره بود. بعدها، پسر بزرگش، شيخ محمد موحد، از مبلغان سرشناس فرقه بهائي شد. پسر ديگرش، شيخ علي موحد، نماينده ولي فقيه در سازمان جهاد کشاورزي فارس است.

شيخ محمد موحد در 3 خرداد 1358 به دست شيخ صادق خلخالي اعدام شد. از او دو پسر بر جاي مانده که هر دو، به‌نوشته منابع بهائي، به اين فرقه تعلق دارند.

محمدحسن (شهاب‌الدين) حائري، پسر شيخ محي‌الدين حائري، در وبلاگش ماجراي قتل شيخ محمد موحد را چنين بيان کرده است:

«تا اين كه انقلاب مي‌شه. خبر به خلخالي مي‌رسه. تو زندان خلخالي مي‌ره و ازش مي‌خواهد به اسلام برگرده. اون نمي‌پذيره و مرحوم خلخالي في‌المجلس مي‌خوابوندش و متكايي روي كله‌اش مي‌ذاره و يك تير خالي مي‌كنه.» [13]

محمد صادق حائري، که متولد اسفند 1315 است، در 1335، در بيست سالگي، ديپلم رياضي گرفت. علاقه‌اي به تحصيل در حوزه علميه و تلبس به کسوت روحانيت نداشت. مي‌خواست به دانشگاه وارد شود يا به استخدام ارتش يا ژاندارمري درآيد. در آن زمان عجيب بود که جواني از يک خانواده روحاني حاضر به استخدام در ژاندارمري يا ارتش شود. ارتش و ژاندارمري، به‌ويژه ژاندارمري، بسيار بدنام بود. حائري در کنکور پذيرفته نشد و به‌ناچار وارد حوزه علميه شد. او علت عدم ورودش به دانشگاه يا دانشکده افسري را به دلايل سياسي مربوط مي‌کند. مي‌گويد:

«من براي شرکت در کنکور و استخدام در ارتش يا ژاندارمري به تهران رفتم و يادم هست که در ناصرخسرو کوچه بازارچه مروي به مسافرخانه هاشمي رفتم ولي نشد… آن سال، من براي کنکور به دانشسرا رفتم تا امتحان بدهم. با جواني هم صحبت شدم که او هم براي امتحان آمده بود. او پسر يکي از تيمسارهاي آن دوره بود. من ضمن صحبت به او گفتم که به تهران آمده‌ام تا به دانشگاه بروم و اگر در دانشگاه قبول نشوم مي‌روم ژاندارمري يا ارتش. آن زمان حتي براي افسري در دانشکده افسري هم ثبت نام کرده بودم. خلاصه به آن جوان… حرف‌هاي گنده گنده‌اي زدم. آن جوان هم مرا به مأموران معرفي کرده بود و آمدند مرا دستگير کردند و بردند. به اين ترتيب، ديگر نتوانستم به دانشگاه يا ارتش بروم.» [14]

اين ادعا موجه به‌نظر نمي‌رسد. ادامه مصاحبه نشان مي‌دهد که بازداشت وي چندان طولاني نبوده. شايد چند روز يا چند ساعت بيش نبوده. اين دليل موجهي براي پذيرفته نشدن در دانشگاه يا دانشکده افسري نيست. اگر عزمي بود در سال بعد نيز مي‌توانست شرکت کند. بهرروي، حائري به حوزه علميه وارد شد. مي‌گويد:

«در آن مدت دوازده سال تحصيلم، هر کس به من مي‌گفت فلاني بيا و درس حوزوي بخوان و آخوند شو، قبول نمي‌کردم. بهرحال، خودم تصميم گرفتم و به حوزه علميه رفتم.» [15]

تحصيل حوزوي حائري در مدرسه منصوريه، سيد علاءالدين حسين و مدرسه آقا بابا خان شيراز بود. نخستين استادش همان شيخ محمدعلي موحد است و سپس آيت‌الله شيخ بهاءالدين محلاتي. چهار سال در حوزه‌هاي علميه شيراز بود و سپس راهي قم شد. بنابراين، حائري در حوالي سال 1339 به حوزه علميه قم وارد شد. زندگينامه‌اش مبهم است. مي‌گويد در محضر آقايان بروجردي و محقق داماد و اراکي و امام خميني تلمذ کرده. [16]‌ سيد محمد فقيه، که اهل ني‌ريز است و پدرش با شيخ عبدالحسين حائري، پدر شيخ محي‌الدين روابطي داشته، مي‌گويد:

«فکر مي‌کنم سال 39 يا 40 بود که آقاي حائري براي شرکت در درس خارج از شيراز به قم آمدند و در کنار حجره ما در حجره 104 مدرسه حجتيه ساکن شدند… آن زمان در قم مرحوم آيت‌الله‌العظمي بروجردي درس قضا مي‌دادند و ايشان هم شرکت مي‌کردند. درس فقه و اصول را هم خدمت حضرت امام [خميني] و آيت‌الله داماد مي‌رفتند… درس فقه و اصول آيت‌الله ميرزا هاشم آملي و چند درس ديگر را با هم مي‌رفتيم.» [17]

آيت‌الله بروجردي در 10 فروردين 1340 درگذشت. بنابراين، حائري در سال 1339 به قم رفت و تنها مدتي کوتاه در دروس آيت‌الله بروجردي حضور داشت.

نحوه و زمان ورود حائري به عرصه سياست نيز، چون دوران تحصيل او، مبهم است. مي‌گويد:

«پس از خرداد 1342، که نقطه‌عطفي در مبارزات ضد طاغوت مردم ايران به رهبري امام خميني (ره) بود، تصميم گرفتم همراه با خيل عظيم مردم وظيفه اسلامي خويش را به بهترين نحو ممکن انجام دهم. به همين دليل، راه علم و تفکر را در پيش گرفتم و از طريق مباحث انسان‌شناسي و جلسات پرسش و پاسخ‌هاي مذهبي، فارغ از هر گونه جناح‌بندي‌هاي سياسي، مشغول مبارزه شدم. در اين ميان البته از سال 1345 تا سال 1354 بارها طعم زندان را چشيدم… در همان ايام، فنون کشاورزي را نزد دکتر ايزدي، که بعدها وزير کشاورزي شد، فرا گرفتم و در شيراز نيز جلسات پرباري را در مسجد شمشيرگرها بر پا کردم.» [18]

روايت مهندس طاهري از اين دوره پرجوش سياسي- فکري حکايت نمي‌کند. در سال 1348، که به ابتکار انجمن حجتيه جلسات مسجد شمشيرگرها آغاز شد، حائري در شيراز خانه‌نشين بود. او در اين زمان 33 ساله بود و مجرد؛ و برادرش، شيخ صدرالدين حائري که هفت هشت سالي از او بزرگ‌تر بود، نگران وضعش. «اخوي بزرگشان هم نگران بودند که ايشان اطلاعات زيادي دارند ولي بيش‌تر در منزل هستند.» [19] در واقع، بايد همان جلسات چهارشنبه شب‌هاي مسجد شمشيرگرها را شروع فعاليت‌هاي اجتماعي و سياسي حائري شيرازي دانست.

پيش از اين دوران، حائري مدتي در مزرعه علي ايزدي کشاورزي مي‌کرد. اين دوره از مرموزترين مقاطع زندگي حائري است. حائري بارها از اين دوره از زندگي‌اش برايم سخن گفته، از تأثير مثبت ايزدي بر خود گفته و از او ستايش نموده. اين امر مرا کنجکاو کرد و به کاوش پرداختم. دريافتم که تلقي ديگران، از جمله برخي خويشان نزديک و حتي رعاياي ايزدي در ميشوان، از منش و خصال فردي علي ايزدي منفي است. علي ايزدي که من شناختم بسيار متفاوت بود با علي ايزدي که حائري مجذوب او بود. سخنان حائري نشان مي‌دهد که تأثيرات علي ايزدي بر او بسيار ژرف بوده است. حائري بارها علاقه خود را به باغداري، که به تأسيس «مؤسسه فلاحت در فراغت» انجاميد، به تأثير از دوران زندگي با علي ايزدي خوانده است.

اين ايزدي، برخلاف مندرجات مصاحبه فوق، نه دکتر علي‌محمد ايزدي، که بعدها وزير کشاورزي در دولت مهندس مهدي بازرگان شد، بلکه برادر کوچک او، علي (جاويد) ايزدي، است. علي ايزدي، که به «جاويد ايزدي» معروف است، مالک سرشناس و قاضي بازنشسته، است. او مستأجر روستاي ميشوان، در مجاورت دارنگان، بود که به ثروتمندي بلاعقب به‌نام حاج جليل محصول تعلق داشت. مردم منطقه، از جمله سُرخي‌ها و چگني‌هاي ساکن ميشوان، خوب مي‌دانند که چگونه املاک ميشوان را، پس از مرگ حاج جليل محصول، فروخت. عبدالله خان قوامي، پسر بزرگ حاج نصيرالملک دوّم و برادر ارشد عزيزالله خان قوامي، مي‌گفت که بنان‌الملک، پدر علي ايزدي (معروف به جاويد ايزدي)، منشي قوام‌الملک (ابراهيم قوام) بوده است. او غير از فضل‌الله بنان‌الملک، منشي کنسولگري انگليس در شيراز، است. [20] سوّمين برادر، علاوه بر دکتر علي‌محمد و علي (جاويد) ايزدي، سرهنگ ايزدي بود که در تصادف اتومبيل درگذشت و رحمت‌الله ايزدي، شهردار شيراز در اواخر دوران پهلوي، فرزند اوست. [21]

علي ايزدي، که معلوم نيست چرا حائري در حوالي نيمه دهه 1340 مدت‌ها در مزرعه او کار مي‌کرد، فراماسون بود. در گزارش‌هاي ساواک فارس به تهران، از 6 اسفند 1349 تا خرداد 1357، از علي ايزدي، در کنار کساني چون مهندس ميرعزيز ملجأيي (رئيس‌ اطاق بازرگاني‌ شيراز و رئيس‌ کارخانه‌هاي قند کوار و مرودشت و فسا) و دکتر ازلي (رئيس بيمارستان ميسيونرهاي انگليسي معروف به «بيمارستان مرسلين»)، و علي‌اکبر خليلي و دکتر ذبيح قربان و دکتر فرهنگ مهر و کامبيز قربان و پرويز قوامي و حبيب‌الله قوامي و ديگران، به عنوان شرکت‌کنندگان در جلسات لژ شيراز ياد شده. [22]

درباره پيشينه «بارها زندان»، که حائري در مصاحبه فوق بيان کرده، من اطلاع ندارم. تنها زنداني که از آن مطلعم دستگيري گسترده صدها شرکت‌کننده در جلسات هواداران امام خميني در شيراز در سال 1351 است. من نيز از دستگيرشدگان بودم. حائري نيز دستگير شد و مدتي کوتاه، چند ماه، دقيقاً به ياد ندارم ولي گمان مي‌کنم حدود شش ماه و قطعاً کم‌تر از يک سال، در زندان عادل‎آباد بود. يکي دو بار من و او را در يک اتومبيل از زندان عادل‎آباد به دادگاه نظام، که آن زمان در خيابان وصال واقع بود، بردند.

حائري در بازجويي‌هاي ساواک روحيه‌اي به شدت ضعيف نشان داد. آن‌گونه که چهره‌هاي سرشناس دستگيرشدگان مي‌گويند، در بازجويي هر چه مي‌دانست گفت و اعترافاتش به شکنجه شديد برخي از بازداشت‌شدگان انجاميد.

محمد صادق (محي‌الدين) حائري شيرازي و يک «فرد ديگر» تمامي اطلاعات خود را در اختيار ساواک گذاردند. منابع من، چهره‌هاي سرشناس بازداشت شده در آن زمان هستند. اين افراد در زير شکنجه مقاومت فراوان نشان دادند و «صداي روحانيت مبارز»، که از بغداد پخش مي‌شد، شکنجه‌هاي شديدي را که بر آنان رفت، با ذکر نام، در همان زمان بيان کرد. آن «فرد ديگر»، که در سال 1352 در زندان عادل‎آباد شيراز رفتاري به شدت موهن داشت، و حدود 140 زنداني سياسي آن زمان شيراز، که به تمامي گروه‌هاي سياسي تعلق داشتند، رفتار حقيرانه‌اش را شاهد بودند، پس از انقلاب در فارس به مقامات عالي رسيد. او از يک خانواده بهائي است و به شدت، به طرزي غيرعادي، متظاهر به اسلام. مدتي گروهي به‌نام «فدائيان امام خامنه‌اي» در شيراز به راه انداخت که با استقبال مواجه نشد. آن «فرد ديگر» مدتي نيز در بنياد مستضعفان و جانبازان مسئوليتي داشت؛ در آن دوران چند کارخانه مهم را ورشکست کرد و فروخت. آن «فرد ديگر» از نزديکان حائري شيرازي است.

نکته مهم ديگر، که در اين سال‌هاي طولاني بر من نامکشوف بود، تسلط حائري بر زبان عبري و فقه يهود است. چهارشنبه 11 دي 1387/ 31 دسامبر 2008 حجت‌الاسلام و المسلمين سيد معزالدين حسيني‌الهاشمي، برادر همسر حائري شيرازي، در برنامه «سالکان نور»، که از شبکه سه تلويزيون ايران پخش مي‌شود، گفت: «علماي علم يهود هر وقت گير مي‌کردند در تورات و ترجمه تورات و لغات عبري به ايشان مراجعه مي‌کردند که مواردي‌اش ثبت شده است.»

آشنايي با زبان عبري و فقه يهود امتيازي بزرگ براي علماي شيعه است. اگر حائري شيرازي تسلطي شگرف بر زبان عبري و فقه يهود دارد، در حدي که «علماي دين يهود براي حل معضلات تورات و لغات عبري» به او مراجعه مي‌کنند، که طبق گفته برادر همسرش، آقاي سيد معزالدين حسيني، بايد چنين باشد، چرا در اين سال‌ها بر من پوشيده ماند؟ آيت‌الله شيخ ابوالحسن شعراني (1281- 1352 ش.) در نزد عالمي يهودي عبري فراگرفت. اين را پنهان نمي‌کرد. او از اين دانش خود براي پيرايش تفاسير شيعه از «اسرائيليات» بهره مي‌جست. [23]

معهذا، شعراني، به‌رغم مقام شامخ علمي، هيچگاه نمي‌توانست به صرف تلمذ در نزد عالمي يهودي در زبان عبري و فقه يهود به چنان پايه دست يابد که علماي يهود براي حل معضلات خويش در لغات عبري و فقه تلمودي به او رجوع کنند. رسيدن به چنين جايگاهي نيازمند سال‌ها آموختن در نزد اساتيد يهودي و رسيدن به مقام اجتهاد در اين عرصه است. کسي که داراي چنين توانمندي است، و همسنگ با خاخام‌هاي بزرگ بر زبان عبري و فقه تلمودي تسلط دارد، بايد به سرشناس‌ترين عالم حوزه‌هاي شيعه در زمينه يهودشناسي بدل ‌مي‌شد؛ گروهي کثير از شاگردان مسلط بر زبان عبري و فقه يهود تربيت مي‌کرد و عرصه‌اي را بنيانگذاري يا شکوفا مي‌نمود که مورد نياز حوزه‌هاي علوم ديني شيعه است. چرا حائري شيرازي، و کسان ديگر، که چنين توانمندي دارند، آن را پنهان مي‌کنند؟

کسي به دليل تبار يهودي بر برخي صحابه خوش‌نام پيامبر اسلام (ص) خرده نمي‌گيرد. مخيريق از 61 تن «احبار» يهود مخالف پيامبر بود که نام‌شان در سيره ابن هشام ذکر شده. او به اسلام تشرف يافت. مخيريق «در يهود از جمله علماي بزرگ بود و مردي توانگر بود و مال و ملک بسيار داشت.» او در جنگ احد به مصاف با کفار رفت و به شهادت رسيد. [24]اسود راعي «يهودي» بود و «شباني جهودان» مي‌کرد. وي به اسلام گرويد و در جنگ با کافران به شهادت رسيد. [25] محيصه و حويصه يهوديان بي‌چيزي بودند که به اسلام گرويدند. محيصه به خاطر اسلام دوست يهودي توطئه‌گر خود را، که بازرگاني متمول بود، کشت. [26]

در ميان بهائيان، مبلغاني صاحب آوازه مي‌شناسيم چون عبدالحسين آيتي و حسن نيکو و فضل‌الله صبحي مهتدي. اينان به اسلام تشرف يافتند، درباره فرقه بهائي خاطرات و نقدها نگاشتند که تا به امروز در زمره منابع معتبر تاريخي است. اينان در ميان مسلمانان خوش‌نام‌اند. کسي در صداقت‌شان ترديد ندارد.

بهائياني را مي‌شناسيم که درگير زندگي خويش‌اند. اين بهائيان، که اکثر اعضاي فرقه بهائي را شامل مي‌شوند، انسان‌هايي بي‌آزار و معتقد به باورها و سنن و ميراث معنوي خانوادگي‌ خودند و در زندگي سياسي کاري به خير و شر ديگران ندارند. عجيب است که هر گاه موج «بهائي‌ستيزي» به پا مي‌شود تنها و تنها اينان مورد آزار قرار مي‌گيرند. گويي تعمدي در کار است. سال‌ها پيش، در رساله «جُستارهايي از تاريخ بهائي‌گري در ايران» درباره «ماهيت بلواهاي ضدبهائي» سخن گفتم. در آنجا، اصرار غيرعادي سلطان حسين ميرزا جلال‌الدوله، حاکم يزد و پسر بزرگ ظل‌السلطان، را بر قتل تعدادي از بهائيان يزد شرح دادم. اين جلال‌الدوله همان است که بعدها به‌همراه پدر در پاريس به ديدار عباس افندي رفت. [27]

بهائياني را مي‌شناسيم، پيش و پس از انقلاب، که خود را «مسلمان» مي‌خوانند و در مسلماني به شدت متظاهرند. اينان پيشينه خود را پنهان مي‌کنند، در مواردي براي کامل کردن اين پرده‌پوشي حتي نام خانوادگي خود را تغيير مي‌دهند، و در راه ارتقاء همگنان‌ و خويشان‌شان مي‌کوشند. نهان‌پيشه‌گي و پيوند ميان اينان تا بدان حد ژرف است که گويي اعضاي يک فرقه پنهان‌‌‌اند. اينان، بدون برخورداري از توانمندي و شايستگي فردي، در سال‌هاي پس از انقلاب به طرزي عجيب به ثروت و قدرت سياسي دست يافته‌اند؛ کارخانه‌هاي عظيم و املاک پهناور را از اموال مصادرشده يا دولتي به جيب زده‌اند و به ثروتمنداني بزرگ تبديل شده‌اند.

کساني را مي‌شناسيم از خاندان‌هاي جديدالاسلام؛ يهودي يا زرتشتي يا بهائي. برخي کتمان نمي‌کنند و حتي ابراز مي‌کنند. خاندان حجتي کرماني زرتشتي‌تبار است. اين خاندان به خوشنامي شهره است و کسي به دليل تبارشان بر روحانيون اين خاندان خرده نمي‌گيرد. محمد جواد حجتي کرماني زندگينامه پدرش را چنين ناميده است: «از آتشکده تا مسجد: سرگذشت موبدزاده‌اي که حجت‌الاسلام شد.» [28] در مقابل، کساني را نيز مي‌شناسيم که يهودي‌تبارند ولي نه تنها پيشينه فوق را پنهان مي‌کنند بلکه، به‌رغم نياز شديد علمي در اين عرصه، دانش موروثي خانوادگي خويش را در دسترس طلاب قرار نمي‌دهند. بر اين کتمان و پنهانکاري شديد بايد تأمّل کرد.

http://www.shahbazi.org/pages/Freemasonry_Sassoons1.htm

2.  عبدالله شهبازي، زمين و انباشت ثروت: تکوين اليگارشي جديد در ايران امروز، «فلاحت در فراغت: از انديشه تا عمل».

http://www.shahbazi/Oligarchy/04.htm

3.  اظهارات محمدطاهر (شجاع‌الدين) حائري، 3 مهر 1380. برخي از خويشان نزديک حائري شيرازي نيز اين را گفته‌‌اند که نام‌شان را به دلايلي ذکر نمي‌کنم.

4.  نام ديگر کربلا، يا مکان مرقد امام حسين (ع)، «حائر» است. نام «حائر» از حيره، شهر باستاني کلداني، منشاء گرفته که در همين مکان واقع بود. کساني که در کربلا متوطن بودند گاه نام خانوادگي حائري را برمي‌گزيدند مانند آيت‌الله شيخ عبدالکريم حائري يزدي. آيت‌الله حائري يزدي در روستاي مهرگرد، واقع در ميبد يزد، به دنيا آمد و پس از تحصيل در اردکان و يزد در هيجده سالگي به عتبات رفت و مدتي در کربلا و سپس سامرا ادامه تحصيل داد.

5.  کيهان فرهنگي، سال بيستم، شماره 207، دي 1382، ص 6.

6.  در اواخر سده هيجدهم و نيمه اوّل سده نوزدهم ميلادي، آن بخش از يهوديان مهاجر به شيراز که در ظاهر «مسلمان» بودند بيش‌تر در محلات حيدري‌خانه (پنج محله اسحاق بيگ، بازار مرغ، بالا کفت، درب شاهزاده و ميدان شاه) سکني مي‌گزيدند که اعقاب ملا آشر يهودي جديدالاسلام، نياي خاندان قوام شيرازي، به‌طور موروثي کدخداباشي آن بودند. محلات نعمتي‌خانه (پنج محله درب مسجد، سرباغ، سردزک، سنگ سياه و لب آب) تا اواخر دوره ناصري در زير نفوذ حاج مشيرالملک بود. يهوديان علني در «محله کليميان»، يازدهمين محله شيراز که مستقل از محلات حيدري‌خانه و نعمتي‌خانه بود، استقرار مي‌يافتند. آن‌گونه که در تمامي جوامع يهوديان جهان مرسوم بود، غيريهوديان در «محله کليميان» ساکن نمي‌شدند. اين امر استقلال ساختارهاي سياسي و قضايي جامعه يهود و استتار رازهاي‌شان را ممکن مي‌کرد. اين امر در مورد گتوهاي اروپايي صادق است. بنگريد به: شهبازي، زرسالاران، ج 2، صص 52، 219-220.

7.  «در عصر خان زند نزديک به دو هزار يهودي در شيراز سکونت داشتند که در محله‌اي مخصوص به خود زندگي مي‌کردند. اين محله به صورت گذرگاهي مسدود (بن‌بست) در محله ميدان شاه بود که تقريباً مي‌توان گفت در آن حدود به جز يهوديان کس ديگري ساکن نبود و اگر کسي جز يهوديان در آن محدوده تردد مي‌نمود قطعاً براي انجام کاري بوده که تهيه شراب از آن جمله بوده است.» (حميد هاشمي، شيراز: ديدني‌ترين شهر ايران، تهران: انتشارات فرهنگ و قلم، 1384، ص 90)

8.  «خانه کوچکي در طرف شرقي بيت مبارک متعلق به يک نفر جديد، اعني يهودي جديدالاسلام بوده، به اصرار خودش آن خانه را مي‌فروشد و آن خانه نيز تعمير شده ملحق به بيت مبارک مي‌نمايند.» خانه‌اي که بعداً مسجد شمشيرگرها شد، جزو خانه باب نشد بلکه مستقل ماند و در زماني که بابي‌ها زير فشار بودند از آن براي تردد مخفيانه به خانه باب استفاده مي‌شد. «ابداً از درب بيت اياب و ذهاب نمي‌کردند، از درب آن خانه که تازه ابتياع شده بود عبور مي‌کردند.» (حبيب‌الله افنان، تاريخ امري شيراز، نسخه خطي، صص 227، 230)

در اوائل انقلاب، کانون‌هايي مرموز حفاظت خانه باب را به دست گرفتند و مانع از تخريب آن شدند. در نامه فاقد شماره مورخ 6 ارديبهشت 1358 سپاه پاسداران انقلاب اسلامي فارس (پاسا) آمده است: «بسمه تعالي- بدينوسيله اعلام مي‌گردد که منزل معروف به سيد باب در شيراز بنا به حفظ و جلوگيري از اخلال احتمالي تحت‌نظر سپاه پاسداران انقلاب اسلامي شيراز [واقع] گرديده است. شروع تاريخ نظارت 6 /2/ 58 مي‌باشد. [مهر و امضا]» در آن زمان، مهندس رجبعلي طاهري فرمانده سپاه پاسداران فارس بود. بعدها، در اجراي طرح احداث خيابان از سه راه نمازي به فلکه احمدي (شاهچراغ)، بخشي از اين محله تخريب شد و بخشي، شامل بقاياي خانه باب و مسجد شمشيرگرها، به مکاني به‌نام «بيت المهدي» بدل گرديد. اين نام عجيب است. چرا «خانه مهدي»؟ برخي افراد شکاک معتقدند که کانون‌هايي معين در اين لفافه خانه باب را صيانت مي‌کنند. هم اکنون، بهائيان زائر به شيراز مي‌آيند و سحرگاه از پارکينگ مجاور «بيت‌المهدي» به عنوان تبرک خاک برمي‌دارند.

توليت «بيت‌المهدي» با سيد احمد پيشوا، امام جماعت مسجد نو، بود. مسجد نو بزرگ‌ترين مسجد شيراز و در مقابل حرم حضرت شاهچراغ (س) واقع است. سيد احمد پيشوا، مانند رجبعلي طاهري، اهل کازرون است. پيشوا در شب قدر (خرداد) 1364 سخناني بيان کرد که به آشوب در شهر انجاميد. محي‌الدين حائري شيرازي، امام جمعه شيراز، از پيشوا حمايت مي‌کرد و بيت آيت‌الله شهيد سيد عبدالحسين دستغيب عليه او بود. خاندان دستغيب تا امروز متنفذترين خاندان روحاني شيراز به‌شمار مي‌رود. امام خميني براي آرام کردن آشوب پيام فرستاد و شيخ احمد جنتي را به شيراز اعزام کرد. آيت‌الله علي اکبر هاشمي رفسنجاني در يادداشت‌هاي يکشنبه 16 تير 1364 مي‌نويسد: «نمايندگان شيراز آمدند و گزارشي از حوادث اخير شيراز را دادند که حزب‌الله عليه آقاي حائري شيرازي امام جمعه اقداماتي کرده‌اند به خاطر حمايت او از پيشوا که عليه انقلاب مطالبي گفته و منجر به دخالت امام و اعزام آقاي جنتي به شيراز و دادن پيام به علما و مردم شده است.» (کارنامه و خاطرات هاشمي رفسنجاني، سال 1364: اميد و دلواپسي، به اهتمام سارا لاهوتي، تهران: دفتر نشر معارف انقلاب، 1387، صص 179-180) پيشوا در 24 بهمن 1384 در 74 سالگي درگذشت.

«مسجد جامع جديد» يا «مسجد اتابک»، معروف به «مسجد نو»، با بيست هزار مترمربع مساحت بزرگ‌ترين مسجد ايران بود. اتابک سعد بن زنگي در حوالي سال 590 ق. اين مسجد را احداث نمود. در دوران اقتدار حائري در شيراز، با احداث ابنيه و دکاکين از وسعت اين مسجد کاستند و با احداث سقف فلزي بر روي محوطه وسيع حياط لطمات جبران‌ناپذيري بر اين بناي مهم تاريخي وارد کردند.

9.  کيهان فرهنگي، شماره 207، دي 1382، ص 23.

10.  همان مأخذ، ص 6.

11.  مصاحبه با مطلعين مورد وثوق شيراز که فعلاً از ذکر نام‌شان معذورم. اسامي دو خاندان فوق محفوظ است.

12.  کيهان فرهنگي، همان، ص 8.

13.  وبلاگ آبي آسماني، 1383.

http://abiasemani111.persianblog.com/1383-7-abiasemani111-archive.html

براي اطلاع بيش‌تر بنگريد به وبلاگ «شهداي امر بهائي» و وبگاه «نقطه نظر».

http://lab.noghtenazar2.info/node/111

http://bahaimartyrs.blogspot.com/

14.  کيهان فرهنگي، همان، صص 8-9.

15.  همان، ص 9.

16.  شيخ محي‌الدين حائري شيرازي، وِيژه‌نامه چهارمين دوره انتخابات خبرگان رهبري، آذر 1385.

17.  کيهان فرهنگي، همان، ص 16.

18.  وِيژه‌نامه چهارمين دوره انتخابات خبرگان رهبري، آذر 1385.

19.  مصاحبه رجبعلي طاهري، کيهان فرهنگي، همان، ص 23.

20.  مصاحبه با عبدالله خان قوامي، پسر بزرگ حاج نصيرالملک، جمعه 15 شهريور 1387.

21.  مصاحبه با حاج ابوالقاسم مينا، از معمرين شيراز، 29 دي 1384.

22.  اسناد فراماسونري در ايران، ج 2، صص 105-107.

23.  «ارباب تراجم نوشته‌اند که… جناب نراقي اوّل در اصفهان زبان و خط عبري را نيز فراگرفت. گاهي در مشکلات العلوم بدان تفوه مي‌فرمود. مثلاً، در صفحه دويست و دوّم آن ‌فرمايد… اين دأب علماي پيشين ما بود که زبان‌هاي بيگانه را ياد مي‌گرفتند… استاد ما مرحوم علامه حاج ميرزا ابوالحسن شعراني زبان عبري را در تهران در نزد عالم يهودي فراگرفت و در زبان فرانسوي استاد بود و انگليسي را نيز مي‌دانست.» آيت‌الله حسن زاده آملي، مجموعه مقالات، دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم، چاپ پنجم، 1376، صص 195-196. علامه حسن‌زاده آملي در جاي ديگر مي‌گويد: «آقاي شعراني ذوالفنون بودند… عبري را مي‌دانست. کتاب‌هاي عبري را هم داشت. خودش به من گفت که من عبري را پيش يک ملاي يهودي خواندم.» (سيد محمدرضا غياثي کرماني، پژوهش‌هاي قرآني علامه شعراني رحمه الله در تفاسير مجمع‌البيان، روح‌البيان و منهج‌الصادقين، قم: بوستان کتاب [مرکز چاپ و نشر دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم]، 1385، ج 1، ص 15)

24.  ابن‌هشام، سيرت رسول‌الله، ترجمه رفيع‌الدين اسحاق بن محمد همداني، تهران: خوارزمي، چاپ اول، 1360، ج 1، صص 495-496.

25.  همان مأخذ، ج 2، صص 837-838.

26.  همان مأخذ، صص 643-644.

27.  عبدالله شهبازي، جستارهايي از تاريخ بهائي‌گري در ايران، قسمت سوّم: ماهيت بلواهاي ضد بهائي، تهران، 6 تير 1382.

http:/www.shahbazi.org/pages/bahaism4.htm

28.  محمد جواد حجتي کرماني، از آتشکده تا مسجد: سرگذشت موبدزاده‌اي که حجت‌الاسلام شد، تهران: انتشارات اطلاعات، 1387.

برگرفته از :
http://shahbazi.org/pages/Freemasonry_Sassoons4.htm

——————
در همين ارتباط :

http://www.drkhazali.net/index.php?option=com_content&view=article&id=406:1387-11-10-17-35-46&catid=7:articles-and-mails&Itemid=200007

http://derafshgaah.wordpress.com/2009/07/05/ahmadinejad-anosi/

نگارش اين رساله را در نيمه دوّم شهريور 1388 آغاز کرده و در همان زمان به پايان بردم ولي به دلايلي منتشر نکردم. اينک، آن را در دو بخش تنظيم کرده و بخش اوّل را منتشر مي‌کنم. اين بخش به تجديد فعاليت فراماسون‌ها در سال‌هاي اخير اختصاص دارد. در بخش دوّم، که بعدها منتشر خواهد شد، «نهان‌پيشه‌گي» و ريشه‌هاي تاريخي و برخي چهره‌هاي «نهان‌پيشه» را معرفي خواهم کرد.

شيراز

27 آبان 1388

آغاز سخن

اندکي پيش از دهمين دوره انتخابات رياست‌جمهوري، زماني که فعاليت پرشور ستادهاي انتخاباتي در مراحل آغازين خود بود، وبلاگي راه‌اندازي شد با نام «فراماسونري چيست؟» عنوان دوّم وبلاگ چنين است: «پژوهشي منطقي بدون پيشداوري در زمينه سازمان فراماسونري جهاني و فراماسونري در ايران». [1] اوّلين مطلب وبلاگ فوق به پنجشنبه 14 مه 2009/ 24 ارديبهشت 1388 تعلق دارد. اين وبلاگ را بايد نخستين اقدام فراماسون‌ها براي اعلام حضور در ايران در تاريخ سي ساله پس از انقلاب ارزيابي کرد. از اين منظر، وبلاگ فوق حائز اهميت تاريخي است.

وبلاگ ماسون‌هاي ايران تا امروز آزادانه، بدون فيلترينگ، به فعاليت خود ادامه مي‌دهد. اين در حالي است که نه تنها وبگاه من بلکه تعداد قابل توجهي از وبگاه‌هاي تخصصي انگليسي‌زبان در زمينه شناخت صهيونيسم و فرقه‌هاي رازآميز ماسوني و شيطان‌پرست، که هيچ ربطي به مسائل ايران ندارند و تنها به کار محققان مي‌خورند، به نحوي غيرقابل توضيح فيلترند. [2]

من طرفدار فيلترينگ نيستم. مسدود کردن وبگاه‌ها و وبلاگ‌ها ناممکن و غيرعقلايي است؛ تنها مبالغي هنگفت از کيسه اين ملّت خارج مي‌کند و به جيب برخي شرکت‌هاي داخلي و خارجي مي‌ريزد. طبعاً دلالان اين شرکت‌ها، که از اين طريق سودهاي ميلياردي مي‌برند، بايد مبلغان و مدافعان سرسخت «فيلترينگ» باشند. سخنم بر سر اين رفتار دوگانه است: «سنگ را بسته و سگ را رها کرده‌اند.»

براي فراماسونري در ايران امروز اهميتي قائل نيستم. کانون‌هايي که در پس ماجرا هستند اهميت‌شان بيش از فراماسونري است که تنها يکي از نمودهاي عملکرد اين کانون‌هاست. گفته بودم اين روزها «يوم تبلي السراير» است. [3] هيچگاه کانون‌هاي پنهان و ارتباطات به شدت استتار شده را چون امروز آشکار نديده بودم. ديروز گمان مي‌بردم فراماسونري به پيش از انقلاب تعلق دارد، زيرا تداوم اين سازمان را پس از انقلاب، با همان شکل و شمايل و مناسک، پرمخاطره و از اينرو نامعقول مي‌دانستم؛ امروز مي‌بينم ماسون‌ها در ايران هستند و اينک دعوت خود را آشکار مي‌کنند.

چرا اين وبلاگ از 24 ارديبهشت، در آستانه انتخابات اخير رياست‌جمهوري، آغاز به کار کرد؟ در آن زمان کسي از حوادث پسين خبر نداشت و مخاطرات و آشوب‌هاي بعد مکشوف نبود. اين اعلام موجوديت با اتکاء بر کدام تأمين و با کدام پشتوانه سياسي صورت گرفت؟ شايد «سناريونويسان» از پيش مي‌دانستند چه خواهد شد و شروع کار وبلاگ فوق، به عنوان اوّلين نمود حضور فراماسونري در ايران پس از انقلاب، به دليل اين آگاهي است.

در آن‌چه مي‌گذرد، سه دهه تلاش شبکه‌هاي پنهان وابسته به کانون‌هاي سلطه‌گر جهاني تأثير بسزا دارد. هدف نه اين و آن فرد، و نه حتي نظام جمهوري اسلامي، بلکه فروپاشيدن جامعه ايراني و تماميت ارضي ايران و از ميان بردن اسلاميت ايرانيان است. اين تلاش‌ها نمي‌توانست به ثمر نشيند اگر جهل و قدرت‌طلبي و انگيزش‌هاي نفساني و فساد ژرف مالي و ديواني و انحطاط اخلاقي و افول ارزش‌هاي انقلابي و اسلامي در کار نبود. «مهندسي سياسي» يعني دستکاري [4] در فرايندهاي سياسي، و به عبارت ديگر اجراي موفقيت‌آميز سناريوهاي طراحي شده کانون‌هاي توطئه‌گر، با بهره‌گيري از بسترهاي فراهم عيني اجتماعي امکان تحقق دارد و تنها راه مقابله با آن دانش و درايت و سلامت است.

ماسون‌ها و «حقيقت»

1- وبلاگ ماسون‌ها هزاران رمز و راز در پيرامون تاريخ فراماسونري ايران را واگذاشته و تنها به شايعه «لواط» در لژهاي ماسوني پرداخته است. [5] بدينسان، کوشيده تا پژوهش در نقش ماسون‌ها در تحولات معاصر ايران را، به‌ويژه در حوادث نهضت مشروطيت تا استقرار ديکتاتوري رضا شاه (فعاليت‌هاي لژ بيداري ايران) و دوران نهضت ملّي شدن نفت (فعاليت‌هاي لژ پهلوي)، تخطئه کند و هر گونه انتساب اقدامات دسيسه‌گرانه به ماسون‌ها را کار «گروهي نادان و عامي» و «بيمار رواني» بنماياند که کارشان «جنجال و انگ زدن به اين مقام و آن مقام» است.

2- وبلاگ نوپديد ماسون‌هاي ايران، برخلاف ادعاي اوّليه، در جستجوي حقيقت، فارغ از پيشداوري، نيست. پيش از تحقيق، حکم را صادر مي‌کند: هر آن‌چه تاکنون در ايران در پيرامون فراماسونري نشر يافته «همه و همه ناصحيح و بنا به نظرات شخصي بوده است.» تنها دليلي که بر اثبات اين مدعا عرضه شده «خوش‌نام‌ترين» و «شايسته‌ترين» بودن برخي ماسون‌هاي ايراني است.

3- فهرستي که از اين «خوش‌نام‌ترين» و «شايسته‌ترين» ماسون‌ها عرضه شده، آش شله قلمکار است. در برخي موارد از افرادي ياد شده که يا در زمان خود از سوي ماسون‌ها آماج تهمت و تخريب بودند، مانند عباسقلي خان آدميت، [6] نه چنان‌که در وبلاگ فوق آمده «ميرزا عباسقلي آدميت»، يا ماسون بودن آن‌ها مورد ترديد است، مانند سيد جمال‌الدين اسدآبادي. [7] برخي از اينان، به هر دليل، درست يا غلط، به خوش‌نامي شهره‌اند، همچون ميرزا حسن خان مشيرالدوله و خانبابا بياني، و برخي بدنام، مانند اميرعباس هويدا. خوشنامي تعدادي نيز، همچون ميرزا ملکم خان و فروغي و حکيم‌الملک و محمد نمازي، به تأمّل نياز دارد. برخي، به‌رغم جايگاه کم و بيش شامخ ماسوني‌شان، در جامعه سرشناس نبودند که به خوش‌نامي يا بدنامي شهره باشند، چون احمد هومن و محمود قوام صدري و حسين بنائي و محسن حداد و دکتر شمس‌الدين مفيدي، و ذکر نام‌شان در کنار نامداراني چون سيد جمال‌الدين اسدآبادي و ميرزا ملکم خان و عباسقلي خان آدميت و مشيرالدوله پيرنيا نامربوط است. در برخي موارد نيز، با بهره‌گيري از تشابه اسمي، جعل شده؛ مانند علي اميني و علي‌آبادي دادستان تهران.

4- نام دکتر علي اميني بدون هيچ توضيح ذکر شده و طبعاً خواننده، از آنجا که تنها يک دکتر علي اميني نامدار مي‌شناسد، تصوّر مي‌کند او همان دکتر علي اميني، نخست‌وزير دوران پهلوي، است. نام کامل علي اميني ماسون، دکتر علي اميني خوئي است و پزشک اطفال بود. او عضو فعال و بلندپايه فراماسونري ايران بود و عضو لژهاي مشعل و هخامنش و استاد ارجمند لژهاي آريا (1353- 1354) و گوته (1357) و عضو کارگاه‌هاي درجات عالي طريقت کهن اسکاتي، چون لژهاي جويندگان کمال زرتشت و سقراط، شاپيتر کورش، انجمن عالي رزکروا اميد و جايگاه مهر. دکتر علي اميني مجدي، نخست‌وزير، ماسون نبود. اين اشتباه را در چاپ نخست «ظهور و سقوط سلطنت پهلوي» (1369) کردم و اسناد علي اميني ماسون را در زندگينامه علي اميني نخست‌وزير درج نمودم. اندکي بعد متوجه شدم، در چاپ دوّم آن را حذف کرده و در مجموعه مقالاتم، «مطالعات سياسي»، چنين توضيح دادم:

«در جلد دوّم، صفحه 327، با استناد به برخي اسناد بر عضويت دکتر علي اميني مجدي (نخست‌وزير پيشين) در تشکيلات فراماسونري تصريح شده. اين استناد اشتباه است و اسناد فوق به دکتر علي اميني ديگري تعلق دارد.» [8]

5- علي‌آبادي، ماسون بلندپايه و بزرگ دبير لژ بزرگ ايران، دکتر احمد علي‌آبادي است نه دکتر عبدالحسين علي‌آبادي «دادستان تهران». ميان اين دو تفاوت از زمين تا آسمان است.

احمد علي‌آبادي، فرزند فتح‌الله متولد 1290 ش.، در سال 1939 درجه دکتراي حقوق از دانشگاه کلمبيا (نيويورک) گرفت و پس از بازگشت به ايران به وکالت پرداخت. او مشاور حقوقي شرکت نفت انگليس و ايران بود و عهده‌دار برخي مشاغل دولتي. علي‌آبادي از نزديکان جعفر شريف امامي بود و در دولت وي (1339) معاون نخست‌وزير شد و سپس مدتي استاندار گيلان بود. [9] به دليل اين نزديکي، پس از «تقديس» (تأسيس) لژ بزرگ ايران در اسفند 1347، که شريف امامي در مقام «استاد اعظم» جاي گرفت، علي‌آبادي «بزرگ دبير» اين گراند لژ شد و تا سال 1353، که استعفا داد، در اين سمت بود.

اسناد موجود در پرونده اسدالله رشيديان نشان مي‌دهد که در حوالي سال‌هاي 1335 – 1340 رشيديان، از عوامل سرشناس سرويس اطلاعاتي بريتانيا در ايران، با واسطه علي‌آبادي با سفارت آمريکا مرتبط بود. [10]

اين دکتر علي‌آبادي «خوش‌نام» نبود و، چنان‌که در سند زير خواهيم ديد، محمدرضا پهلوي به دليل فساد مالي انتصاب وي در مشاغل دولتي را منع کرده بود. او، به دليل اتهاماتي که در زمينه سوءاستفاده از اموال لژ بزرگ ايران به وي وارد شد، به‌ناچار در جلسه ارديبهشت 1353 استعفا داد و از اوّل مهر 1353 از گراند لژ فوق کنار گذارده شد. اسناد اين ماجرا منتشر شده. در 12 آذر 1354 منبع 7202، که ماسون بوده، علت استعفاي علي‌آبادي را به ساواک چنين گزارش مي‌دهد:

«حدود يک‌ ماه‌ قبل‌ نامبرده‌ فوق که‌ بزرگ‌ دبير لژ بزرگ‌ ايران‌ است‌ نامه‌اي‌ بسيار تلخ‌ و زننده‌ به‌ اعضاي‌ لژ بزرگ‌ ايران‌ مي‌نويسد و مطالبه‌ حق‌ ويزيت‌ ساليانه‌ آنان‌ را مي‌نمايد. اين‌ نامه‌ مورد گله‌ و اعتراض‌ شديد اعضا قرار گرفت‌ و اعضاي قديمي‌ به دکتر علي‌آبادي‌ شديد اعتراض‌ مي‌کنند تا اين که‌ حدود پانزده‌ روز قبل‌ [اميراسماعيل] ملک ‌منصور در حضور پانزده‌ نفر ازاستاد ماسون‌هاي‌ قديمي‌ منجمله‌ [علي‌اصغر] سلسبيلي‌ و هادي‌ اديبي‌ در دفتر کار علي‌آبادي‌ در انجمن رازي‌ علي‌آبادي‌ را به باد ناسزا مي‌گيرد و ابتدا اعتراض‌ مي‌کند که‌ اين‌ نامه‌ مؤدبانه‌ نبوده‌ و هرکسي‌ نوشته‌ بي‌جا نوشته.‌ علي‌آبادي‌ مي‌گويد خير بسيار هم‌ مؤدبانه‌ بوده‌ و بجا نوشته‌ شده. ‌ملک ‌منصور مي‌گويد تو حق‌ نوشتن‌ چنين‌ نامه‌اي‌ را نداشتي، اشخاص‌ که‌ به تو بدهکار نيستند واصولاً تو چکاره‌ هستي‌، تو فراماسوني‌ را به‌ لجن‌ کشيده‌اي‌، اصلاً اعليحضرت‌ فرمان‌ و دستور داده‌اند به تو، روي‌ خرابکاري‌هاي‌ گذشته‌ات،‌ مطلقاً شغلي‌ ندهند، تو اصلاً حق‌ نداري‌ اينجا بنشيني‌ و ماهي‌ هشت‌ هزار تومان‌ پول‌ مفت‌ بگيري‌ و هزار جور هم‌ کلاشي‌ کني‌ و از اشخاص ‌ناباب‌ پول‌ بگيري‌ و آن‌ها را وارد کني.‌ و در اين‌ خصوص‌ جنجالي‌ به پا مي‌شود و همه‌ حاضرين علي‌آبادي‌ را به اصطلاح‌ هو مي‌کنند و از اطاق محل‌ انجمن‌ بيرون‌ مي‌کنند.

علي‌آبادي‌ پس‌ از دوهفته‌ مي‌آيد و لوازم‌ شخصي‌ خود را برداشته‌ و به کلي‌ مي‌رود. ليکن‌ باز يک هفته‌ بعد به طور مخفيانه ‌صبح‌ها به انجمن‌ مي‌آيد ليکن‌ از ترس‌ برادران‌ (منظور ماسون‌ها) جرئت‌ ندارد بعد از ظهرها بيايد.

نظريه‌ شنبه‌: کليه‌ برادران‌ از اين‌ مسئله‌ خشنود هستند ولي‌ چرا آقاي‌ شريف امامي‌ در ابقاء او اصرار دارد معلوم‌ نيست.‌ ملک منصور در يک‌ مذاکره‌ خصوصي‌ گفت‌ اين‌ داستان‌ به اين‌ جا ختم‌ نمي‌شود و براي‌ علي‌آبادي نقشه‌ها داريم‌.» [11]

آن دکتر علي‌آبادي «دادستان تهران»، که «خوش‌نام» بود و ماسون هم نبود، نه دکتر احمد علي‌آبادي که دکتر عبدالحسين علي‌آبادي است. عبدالحسين علي‌آبادي قاضي نامدار و بلندپايه، استاد دانشگاه تهران و از صاحب‌نظران علم حقوق در ايران بود. او در سال 1330، به همراه مهندس مهدي بازرگان و مهندس کاظم حسيبي و چند تن ديگر، عضو هيئت ايراني خلع‌يد از شرکت نفت انگليس در خوزستان بود و در خرداد 1331 در سفر براي شرکت در اجلاس ديوان عالي لاهه، براي رسيدگي به اختلافات ايران و شرکت نفت انگليس، به عنوان حقوق‌دان دکتر محمد مصدق، نخست‌وزير، را همراهي کرد. علي‌آبادي از حوالي سال 1342 دادستان کل کشور بود و در 1352 در 75 سالگي بازنشسته شد. زماني که محمدرضا پهلوي، به عنوان مقدمه خروج خود از ايران به دليل اوج‌گيري انقلاب، در 23 دي 1357 شوراي سلطنت تشکيل داد، دکتر علي‌آبادي را نيز عضو آن نمود. محمدرضا شاه سه روز بعد از ايران خارج شد. علت اين انتصاب همان حسن شهرت علي‌آبادي بود. او در سال 1366 در 89 سالگي در تهران درگذشت. محمد سروري (متوفي 1369 در 99 سالگي)، دادستان دادگاه تيمورتاش که در دولت‌هاي ساعد و بيات وزير کشور و در دولت حکيم‌الملک وزير دادگستري شد و بعدها به مدت 12 سال (تا سال 1346) رئيس ديوان عالي کشور بود، برادر بزرگ‌تر علي‌آبادي است. [12] در جريان پژوهش خود در اسناد فراماسونري ايران تاکنون نامي از دکتر عبدالحسين علي‌آبادي به عنوان ماسون نديده‌ام.

«استاد ماسون» و کينه‌هاي تاريخي

«استاد ماسون» در پانزدهمين نامه خود به من و خاندانم اهانت‌هاي شديد نموده است:

«نامه پانزدهم استاد ماسون به جوينده حقيقت (کمال)

دوست گرامي… سلام

موضوع مقاله‌اي که آقاي عبدالله شهبازي نوشته براي من کاملاً بيگانه است و تاکنون هيچ زمان با چنين سمبليک‌ها [13] و اصطلاحات برخورد نداشته‌ام.

http://www.shahbazi.org/Oligarchy/Oligarchy.pdf

و در هيچ کتاب معتبر فراماسونري نيز از آن‌ها ياد نشده است. و به‌نظر من صرفاً يک خيال‌پردازي است که آقاي عبدالله شهبازي براي خود دارد. او بدل آقاي ناصر پورپيرار است. البته هر دو آنان گرايشات چپي دارند. بنابراين، من در زمينه آن‌چه او نوشته جز تکذيب کل مطالب و عنوان خيال‌پردازي به نوشته‌هاي او هيچ پاسخي ديگر ندارم.

ولي در مورد شخص آقاي عبدالله شهبازي و آقاياني را که در اين نوشتار نام برده است، همان‌گونه که قبلاً به شما نوشتم که آيا از سابقه ايشان و خانواده او اطلاعاتي داريد يا نه، بايد توضيح مختصري بدهم.

زماني که من در شيراز رئيس يکي ازسازمان‌هاي دولتي بودم او کودکي خردسال بود. پدرش حبيب‌الله خان شهبازي، معروف به سُرخي، رئيس طايفه سُرخي‌ها و در کوه‌هاي کوهمره سُرخي در حاشيه شهر شيراز سکونت داشتند. اين طايفه از شرورترين و خونخوارترين طوايف عشايري فارس هستند. ذکر ياغي‌گري‌هاي مهدي سُرخي، عموزاده او، خود شاهنامه‌اي خواهد شد. حبيب شهبازي نيز رئيس باقدرت اين طايفه و برادر و پسر عموي سرمست سُرخي و مهدي سُرخي از ياغيان سرشناس و مهم فارس مي‌باشد. مهدي سُرخي و سرمست سُرخي (شهبازي) در زدوخوردهاي نيروهاي مسلح ارتش با ياغيان جان خود را از دست دادند.

حبيب شهبازي در شورش فارس با تمهيد وسوگند به قرآن توسط تيمسار سيف‌الله خان همت تأمين گرفت و تسليم شد وسپس اعدام گرديد. دراين مورد بد نيست که به کتاب شورش در فارس نوشته مهندس منوچهر کارگر مراجعه کنيد چون تفصيل داستان بسيار است. همين‌قدر بگويم که در يک مورد تمام کماندوهاي چتربازي که در آن منطقه کوهستاني با چترنجات پريدند در آسمان هدف گلوله افراد حبيب‌الله شهبازي قرار گرفتند و پيش از آن‌که به زمين برسند جان سپردند.

بنابراين عبدالله شهبازي، که در آن زمان کودکي بيش نبود، بي‌پدر شد و اين کينه درجان او ريشه دوانيد.

پس از پيروزي انقلاب و استقرار حکومت جمهوري اسلامي، عبدالله شهبازي نيز همانند بسياري از افراد مشابه، ناصر پورپيرار توده‌اي، دکتر منوچهرکياني فرزند ولي خان کياني رئيس طايفه بکش از سران عشاير فارس، خسرو و ناصر قشقايي، ايرج کشکولي، حسن‌آقايي کشکولي، جعفر خان کشکولي، جهان‌پولاد کشکولي، فتحي‌نژاد، مهندس عبدالله کشکولي، حبيب‌الله خان شهبازي و بسياري ديگر، که ذکر نام آنان کتابي جداگانه را مي‌طلبد، جزو مهره‌هاي رژيم قرار گرفتند و، با دسترسي آسان و بي‌مانع به مرکز اسناد ملّي و آرشيوهاي ساواک و امکانات مالي و نظامي، اقدام به پرونده‌سازي و نوشتن کتاب و انتقام‌جويي و دستگيري و ضرب و شتم و قتل مخالفين خود و غيره کردند .

آقاي عبدالله شهبازي اوّلين شاهکارش را در دوجلد کتاب اعترافات ارتشبد حسين فردوست به منصه ظهور رسانيد و با در اختيار داشتن تمام امکانات به آن پرداخته است. او در ابتدا با ناصر پورپيرار همدم و همقدم بود و بعد به دلايلي که براي من روشن نيست از او جدا شد و دشمن هم شدند. من در اينجا چند عکس از او و افراد خانواده‌اش را برايتان گذاشتم.

و اضافه مي‌کنم که آن‌چه را که او نوشته درمورد آقايان دکتر ذبيح‌الله قربان، دکتر لطفعلي صورتگر، عزيزالله خان قوامي، علي‌اکبر خليلي شيرازي، ايرج مهرزاد، محمدقلي خان قوامي، دکتر فرزانه تمدن، عبدالحسين دهقان، مهندس حبيب‌الله خمسي، دکتر فرهنگ مهر، مهندس ذبيحي (برادر دکتر قربان)، حاج محمد نمازي، تاجر مقيم آمريکا و يکي ازثروتمندترين اهالي فارس که براي اوّلين بار در ايران در شهر شيراز اقدام به ايجاد بيمارستان مجهز و مدرني کرد که به نام بيمارستان نمازي هنوز معروف است و همچنين به لوله کشي آب آشاميدني شيراز پرداخت و شهر شيراز اوّلين شهر ايران بود که [داراي] لوله‌کشي آب شد (به جز منطقه نفتي آبادان) و بسيار کارهاي عمراني و عام‌المنفعه که هيچ کس در هيچ نقطه‌اي از ايران نکرد، صحيح است و بعضي از آنان بهائي بودند و به جز يکي دو نفر همه از ملاکين و سرمايه‌داران بزرگ فارس بودند. و دکتر ذبيح‌الله قربان اوّلين رئيس دانشکده پزشکي شيراز و سپس رئيس دانشگاه شيراز و سپس دانشگاه پهلوي، مهندس ذبيحي مقاطعه‌کار، قوامي‌ها و حاج محمد نمازي و ديگران عمده سرمايه‌داران و مالکين فارس و مسلمان بودند. ايرج مهرزاد مسلمان بود ويکي دو دوره نماينده مردم شيراز در مجلس شوراي ملّي و شهردار شيراز [و] مالک قريه کفترک چسبيده به شيراز و بسياري ديگر املاک. او پس از انقلاب مدتي در زندان بود و بعداً با پرداخت مبالغ هنگفتي به عنوان بيماري قلبي براي معالجه به خارج اعزام شد و باز نگشت. اکنون مسئله قاطي کردن دکتر ذبيح‌الله قربان و عبدالحسين دهقان و مهندس ذبيحي بهائي با ايرج مهرزاد، قوامي‌ها، مهندس خمسي، حاج محمد نمازي، دکتر فرزانه تمدن و… با هم و خلط مبحث کردن فقط و فقط براي غصب و تصاحب اموال و املاک آنان مي‌باشد و هيچ دليل ديگري وجود ندارد.

يقيناً در پشت اين دعوا بايستي يکي از آخوندهاي کله‌گنده نيز حضور داشته باشد و آقاي عبدالله شهبازي در واقع سخنگوي اوست و آلت فعل. هيچ دليل ديگري جز جنگ بر سر اموال نامبردگان در ميان نيست و تمام اين اراجيف براي رد گم کردن است و بس.

من قول داده بودم که پس از پانزده روز که ميهمانانم از نزد ما بروند پاسخ شما را خواهم داد و به قول خود وفا کردم.

شب خوش: استاد» [14]

—————————————————

1.  http://wwwdarius555-darius.blogspot.com

2.  براي نمونه مي‌توان به وبگاه‌هاي فيلترشده زير اشاره کرد:

«زيوپديا» http://ziopedia.org از بهترين وبگاه‌هاي تخصصي در زمينه صهيونيسم است. اين سايت ترجمه انگليسي مقاله مرا درباره عمليات تروريستي در بمبئي منتشر کرد که بازتاب گسترده يافت:

http://www.shahbazi.org/blog/Archive/8710.htm

http://www.ziopedia.org/articles/war_on_terror/the_riddle_of_mumbai

وبگاه «اينفووارز» http://infowars.com به آلکس جونز، مستندساز و مجري راديو و محقق آمريکايي، تعلق دارد. آلکس جونز منتقد مسائل روز جامعه آمريکا و افشاگر توطئه‌ کانون‌هايي چون کلوپ بيلدربرگ و بانک فدرال رزرو و حوادثي چون 11 سپتامبر است. او اوّلين کسي است که توانست به درون گروه Bohemian Grove نفوذ کند و از مناسک پنهان آن فيلم بردارد. وبگاه آلکس جونز از مراجع مهم علاقمندان به مسائل پس‌پرده است.

آخرين مستند جنجالي آلکس جونز، با نام «فريب اوباما» Obama Deception، درباره پيوندهاي اوباما با وال‌استريت و کانون‌هاي توطئه‌گر مالي و کلوپ بيلدربرگ است. هنوز حيرانم چرا اين مستند جالب و افشاگر از سيماي جمهوري اسلامي ايران، که ظاهراً به اين گونه مسائل علاقمند است، پخش نشده!

وبگاه http://conspiracyarchive.com آرشيوي است غني از مطالب متنوع در زمينه ايلوميناتي، فراماسونري و غيره.

وبگاه http://enterprisemission.com به افشاي فعاليت‌هاي ناسا و مسائل پس پرده فعاليت‌هاي فضايي دولت آمريکا مي‌پردازد. اين وبگاه به ريچارد هاگلند تعلق دارد که با کتاب معروف و پرفروش «مأموريت سياه: تاريخ محرمانه ناسا» پيوندهاي ماسوني گردانندگان ناسا را افشا کرد.

Richard C. Hoagland and Mike Bara, Dark Mission: The Secret History of NASA, Los Angeles: Feral House Book, 2007, 548 pages.

وبگاه http://www.savethemales.ca به هنري ماکو Henry Makow تعلق دارد. کتاب ماکو، با نام «ايلوميناتي: فرقه‌اي که جهان را غارت کرد»، از کتاب‌هاي پرفروش و نامدار در حوزه شناخت کانون‌هاي پنهان است. ماکو بيش‌تر در زمينه صهيونيسم و پيوند آن با بانکداري کار مي‌کند، به اصالت «پروتکل‌هاي بزرگان يهود» باور دارد و بر پديده انهدام جامعه بشري از طريق ترويج آميختگي جنسي، همچون همجنس‌گرايي و فمينيسم، تأکيد مي‌کند. اخيراً، دولت کانادا، در پي وضع قانون جديد براي محدود کردن فعاليت‌هاي اينترنتي، مي‌خواهد ماکو را به دادگاه بکشاند.

و بالاخره بايد به وبگاه ديويد آيک، خبرنگار پيشين بي. بي. سي.، اشاره کرد.

http://www.davidicke.com

ديويد آيک به دليل نظرات عجيب و موشکافانه و در مواردي باورنکردني‌اش در زمينه کانون‌هاي توطئه‌گر شهرت دارد. او به ويژه به شيطان‌پرستي و پديده قرباني کردن و خوردن گوشت انسان در مناسک دروني اين گونه طريقت‌هاي رازآميز مي‌پردازد. آيک اعضاي خاندان‌هاي سلطنتي بريتانيا و اروپا، جرج بوش و بسياري از قدرتمندان جهان امروز را به اجراي اين مناسک متهم مي‌کند. وبگاه ديويد آيک فيلتر نيست ولي گاه به‌طور کامل و گاه بخش‌هايي از آن فيلتر مي‌شود.

3.  وبلاگ عبدالله شهبازي، «ميرحسين موسوي را مي‌ستايم؛ بيش از هر زمان ديگر»، يکشنبه 21 تير 1388.

http://www.shahbazi.org/blog/Archive/8808.htm

4.  Manipulation

5.  http://wwwdarius555-darius.blogspot.com/2009/05/blog-post_7252.html

6.  داستان ستيز ماسون‌هاي وابسته به اردشير ريپورتر، که بعداً لژ بيداري ايران را بنيان نهادند، با عباسقلي خان آدميت، رهبر جامع آدميت، را در رساله «زندگي و زمانه شيخ ابراهيم زنجاني» شرح داده‎ ام:

http://www.shahbazi.org/pages/zanjani2.htm

7.  اسناد عضويت سيد جمال‌الدين اسدآبادي در فراماسونري مصر در مأخذ زير منتشر شده است:

مجموعه اسناد و مدارک چاپ نشده در باره سيد جمال الدين مشهور به افغاني، جمع آوري و تنظيم اصغر مهدوي و ايرج افشار، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، 1342.

اين اسنادي است که در صندوقي دربسته و گويا سال‌ها بازنشده در خانه حاج امين‌الضرب، نياي خاندان مهدوي، پيدا شد. آقايان ايرج افشار و اصغر مهدوي، محمد محيط طباطبايي را با خود به سر اين صندوق بردند و ظاهراً براي اوّلين بار آن را گشودند. اسناد عضويت سيد جمال در فراماسونري بدينگونه پيدا شد و انتشار يافت. بدينسان، محيط طباطبايي، محققي خوش‌طينت و موجه ولي بيگانه با ترفندهاي بغرنج، به شاهد کشف آن و مدافع اصالت آن بدل گرديد.

حاج محمدحسن امين‌الضرب معروف به «کمپاني»، چنان‌که مرحوم دکتر عبدالحسين نوائي نيز به من گفت، يهودي‌تبار بود. او کار خود را به عنوان دلال يکي از کمپاني‌هاي غربي آغاز کرد و به ثروتي عظيم رسيد. حاج محمدحسن امين‌الضرب و پسرش، حاج محمدحسين، با مجامع مخفي و ماسوني و کمپاني‌هاي زرسالار يهودي هند و بريتانيا ارتباطات گسترده داشتند. دکتر اصغر مهدوي (متوفي 1383) و برادر بزرگش دکتر يحيي مهدوي (متوفي 1379)، پسران حاج حسين امين‌الضرب، فراماسون بودند. (رائين، فراموشخانه و فراماسونري در ايران، ج 3، ص 675؛ اسناد فراماسونري در ايران، ج 2، ص 67)

به دلايل عديده، که به مقاله‌اي مستقل نياز دارد، اين اسناد را جعلي مي‌دانم. بارها اين مسئله را در محافل خصوصي، از جمله در حضور آقاي سيد حميد زيارتي (روحاني)، مطرح کرده‌ام. آقاي سيد هادي خسروشاهي نيز در يادداشتي، به درستي، اصالت اين اسناد را مورد ترديد قرار داده است:

http://www.khosroshahi.ir/article/detail_art.php?artid=39&flag=2&merg=1

آيت‌الله سيد هادي خسروشاهي بر من حق استادي دارد. از نوجواني مجله مکتب اسلام را تنها به خاطر مقالات ايشان مي‌خريدم. با اين مقالات بود که بذر تعلق به نهضت جهاني اسلام در من کاشته شد و از طريق مقالات و ترجمه‌هاي خسروشاهي بود که براي اوّلين بار اندلس اسلامي و سيد قطب و محمد قطب را شناختم. خسروشاهي عمري را در شناخت سيد جمال‌الدين اسدآبادي سپري کرده است.

8.  [عبدالله شهبازي،] مطالعات سياسي، تهران: مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي، کتاب اوّل، 1370، ص 380.

9.  باقر عاقلي، شرح حال رجال سياسي و نظامي معاصر ايران، تهران: نشر گفتار- نشر علم، 1380، ج 2، صص 1033-1034.

10.  عبدالله شهبازي، ظهور و سقوط سلطنت پهلوي، جلد دوّم: جُستارهايي از تاريخ معاصر ايران، ص 345.

11.  اسناد فراماسونري در ايران، تهران: مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي، 1380، ج 1، ص 469.

12.  عاقلي، همان مأخذ، ج 2، صص 799- 800، 1034- 1035.

زندگينامه دکتر عبدالحسين علي‌آبادي در اين مأخذ نيز درج شده: ره‌آورد [چاپ آمريکا]، شماره 18-19 (بهار 67)، صص 277-278.

13.  کذا. درست «سمبل‌ها» است نه «سمبليک‌ها». «استاد ماسون» حتي کتاب «زمين و انباشت ثروت» را تورق نکرده. نه نمادي از فراماسونري آورده‎‌ام نه درباره نمادهاي ماسوني بحث کرده‌ام که درست يا غلط باشد. ( شهبازي)

14.  http://wwwdarius555-darius.blogspot.com/2009/09/blog-post.html